شکست عشقی شاعرها!

وقتی شاعرها شکست عشقی میخورن نتیجه اش میشه سرودن همچین شاهکارهایی:)

هیچ نرفت و نرود از دل من صورت او هیچ نبود و نبود همسر ماننده او :) -مولانا

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست این چه تیغ است که در هر رگ ِ من زخمی از اوست گر بگویم که تو در خون ِ منی ، بهتان نیست -ابتهاج

اگر چه دل به کسی داد، جان ماست هنوز به جان او که دلم بر سر وفاست هنوز ندانم از پی چندین جفا که با من کرد نشان مهر وی اندر دلم چراست هنوز -سعدی

خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم وز تحیر دل خود زیر و زبر گردانم دل من سوختهٔ حیرت گوناگون است تا کی از فکرت خود سوخته‌تر گردانم چون درین راه به یک موی خطر نیست مرا پس چرا خاطر خود گرد خطر گردانم می نیاید ز جهان هم نفسی در نظرم گرچه بسیار ز هر سوی نظر گردانم چون ز دلتنگی و غم در جگرم آب نماند چند بر چهره ز غم خون جگر گردانم نیست در مذهب من هیچ به از تنهایی گر بسی بنگرم و مسئله برگردانم -عطار

در غمت زار بگریم من و از بی‌مهری بازخندی چو تو، من زار بگریم ز غمت اوحدی دوش مرا گفت: «بکن چارهٔ خویش» چاره آن‌ست که ناچار بگریم ز غمت آخر، ای دستهٔ گل! سوسن باغ که شدی؟ بی‌تو تاریک نشستم، تو چراغ که شدی؟ -اوحدی مراغه ای