کهکشان‌ها چگونه بوجود امدند؟!

کهکشان‌ها چیزهای خیلی خیلی بزرگی هستن؛ اون‌قدر بزرگ که اگه بخوای بشمری‌شون، قبلش خسته می‌شی و می‌خوابی. ما خودمون توی یکی از این کهکشان‌ها زندگی می‌کنیم، بدون اینکه حتی اجاره‌خونه بدیم! در این تحقیق بررسی می‌کنیم که این موجودات عظیم فضایی چطور سر و کله‌شون پیدا شده.

حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال پیش، جهان تصمیم گرفت شروع بشه، پس یه مهبانگ حسابی راه انداخت. بعد از اون، همه‌جا پر شد از گاز؛ نه از اون گازایی که خفه می‌کنن، از نوع فضایی‌ش: هیدروژن و هلیوم. هنوز نه ستاره‌ای بود، نه سیاره‌ای، نه حتی یک آدم که بپرسه «اینا به چه دردی می‌خوره؟»

در این مرحله، گرانش گفت: «بیاین یه کم به هم نزدیک‌تر شین.» گازها هم گفتن: «باشه» و کم‌کم جمع شدن. هر جا یه ذره شلوغ‌تر می‌شد، گرانش خوشحال‌تر می‌شد و گاز بیشتری جذب می‌کرد؛ دقیقاً مثل آدمایی که دور غذای مجانی جمع می‌شن.

وقتی گازها خیلی فشرده شدن، دماشون رفت بالا و بووم! اولین ستاره‌ها روشن شدن. این ستاره‌ها کنار هم موندن و گفتن: «حالا که اینجاییم، یه کهکشان بسازیم.» این شد هستهٔ اولیهٔ کهکشان‌ها.

کهکشان‌ها مثل بچه‌ها بزرگ شدن: ستاره‌دار شدن، گاز و غبار جمع کردن، با همدیگه برخورد کردن (ولی دعواشون میلیاردها سال طول می‌کشه) به همین خاطر بعضی‌ها مارپیچی شدن، بعضی بیضوی، بعضی هم کاملاً نامنظم؛ یعنی «هرچی شد، شد».

یه چیز مرموز به اسم مادهٔ تاریک هم هست که دیده نمی‌شه، ولی بدون اون کهکشان‌ها از هم می‌پاشیدن. مثل ستون خونه که دیده نمی‌شه، ولی اگه نباشه، سقف می‌ریزه رو سر همه.

در نهایت، کهکشان‌ها با ترکیب گاز، گرانش و مقدار خیلی زیادی صبر به‌وجود اومدن. ما هم الآن وسط یکی‌شون نشستیم و داریم درباره‌ش توی تستچی میخونیم؛ بدون اینکه حتی بدونیم همسایهٔ بغلیمون کدوم ستاره‌ست