من مجبورم یه ملکه باشم پارت ۱

خب من خیلی وقت بودکه دلم میخواست رمان بنویسم و وقتی سایت تستچی رو دیدم ا خودم گفتم کجا بهتر از اینجا؟ و الانم یه پارت نوشتم و کوتاه هست چون میخوام نظرات رو ببینم پس بعد خوندنش نظراتتون رو برام بنویسید تا من بهتر بشم مرسی

بابا یکدفعه عصبی شد و فلاسک رو به زمین کوبید جوری که فلاسک شکست و تیکه تیکه شد. بابا بعد از این کارش داد زد بابا_چند بار بگم بس کن؟ از صبحه که یه بند داری غر میزنی آخه چرا یکم منو درک نمیکنی؟

ازین جا به بعد دیگه به چرت و پرتاشون اهمیتی ندادم و سرمو گرم گوشی کردم خب شاید به نظرتون اینکه من انقدر ارومم اونم وقتی که والدینم درست روبه روی من دارن دعوا میکنن و بابام داره مامانمو میزنه یکم عجیب به نظر بیاد ولی خب من عادت کردم و میدونم که شب بابا میره و از دل مامان در میاره واقعا موندم وقتی تهش باید بره و ناز مامان رو بکشه، چرا سر هر چیز کوچیکی باهاش دعوا میکنه‌. خب بزارید خودمو معرفی کنم من ماهلین هستم و ۱۵ سالمه مامانم پرستاره بابامم کارگر و یه خواهر کوچکتر دارم به اسم مرسانا که ۹ سالشه. ما تو شمال ایرانیم. قیافم عادیه و خیلیا خیلی وقتا زشت خطابم کردن ولی به نظر خودم اونقدرهاهم زشت نیستم

بگذریم به نظرم گوشیم مهم تر از دعوای مامان و بابامه میپرسید چرا؟ خب معلومه چون من اگه الان بشینم گریه کنم چی میشه؟ هیچی اگه برم و دخالت کنم چی؟ اون موقع بابا عصبی تر میشه، میگه چرا سرکشی میکنی و هم منو میزنه هم مامانو تازه تقصیر مامانم هست. پونزده شونزده سال از ازدواجشون میگذره و مامانم هنوزم لجبازو یه دنده است بعدشم اونا حتی یکدرصد به اینکه چقدر دعواهاشون میتونه به روح من و یا مرسانا آسیب بزنه فکر نمیکنن پس چرا من باید بهشون فکر کنم؟ شاید من اگه همون ماهلین قدیم بودم الان دلم میخواست گریه کنم ولی دیگه به چپمم نیست و فهمیدم که چقدر اشتباه میکردم و چقدر احمق، ابله و ساده لوح بودم ولی گذشته مهم نیست چون من دیگه اون ماهلین قدیم نیستم و

ازین بابت خیلی خوشحالم ولی خب بعضی وقتا دلم برای روح پاکم( اعتماد بنفس نیست این عقیده امه) تنگ میشه من اون موقع ها هرچند نادان ولی واقعی تر بودم هرچند که هنوزم نمیدونم منه واقعی دقیقا چجوریه! نمیدونم که در اصل ارومم؟ پر نشاطم؟ خنده رو ام؟ یا غمگین؟ ولی مهم نیست حداقل الان دیگه مهم نیست چون ...............