ناکجا آباد موعود

ناکجاآباد موعود فقط داستان بچه‌هایی نبود که می‌خواستن فرار کنن؛ داستان معصومیتی بود که زودتر از موعد فهمید دنیا قرار نیست مهربون باشه. اما هنوز یادمه… اون روزایی که اما، نورمن و ری با خنده توی حیاط می‌دویدن. اون خنده‌ها واقعی بود. نه از سر نادونی، از سر امید.

اما بعد حقیقت اومد. نه آروم… نه با هشدار. مثل چاقویی که یه‌دفعه توی قلب کودکی فرو می‌ره که هنوز اسم درد رو بلد نیست. بدترین بخشش چی بود؟ اینکه اونا گریه نکردن. بچه‌هایی که باید آغوش می‌خواستن، نشستن و نقشه کشیدن. بزرگ شدن… خیلی زود.

نورمن با اون لبخند آرومش، وقتی فهمید قراره بره، بیشتر از همه به بقیه فکر کرد. نه ترسید، نه التماس کرد. فقط خواست امید بمونه.

اما… اون لحظه‌ای که اما نتونست جلوی اشکش رو بگیره، وقتی فهمید نمی‌تونه همه رو نجات بده، اون‌جا بود که قلب آدم می‌شکست. چون قهرمان‌ها همیشه قوی نیستن. بعضی وقت‌ها فقط بیشتر درد می‌کشن.

ناکجاآباد موعود بهمون یاد داد که بدترین هیولاها، اونایی نیستن که دندون تیز دارن… اونان که لبخند می‌زنن و اسم عشق رو روی قفس می‌ذارن.

و شاید تلخ‌ترین حقیقت اینه: بچه‌ها فرار کردن… اما اون معصومیت؟ اون هیچ‌وقت نتونست از دیوارها رد بشه.

ناکجاآباد موعود قصه‌ی بچه‌هایی‌ست که قبل از اینکه معنی «زندگی» را بفهمند، مجبور می‌شوند با «مرگ» دست بدهند. قصه‌ی خنده‌هایی که توی یک مزرعه‌ی آفتابی گم می‌شوند، جایی که همه‌چیز شبیه بهشت است… جز حقیقت.

اما دردناک‌ترین بخشش این نیست که دنیا با آن‌ها ظالم است؛ دردناک این است که آن‌ها هنوز امید دارند. اما، نورمن، ری… بچه‌هایی که به‌جای بازی، نقشه‌ی فرار می‌کشند. به‌جای رویا دیدن، شب‌ها بیدار می‌مانند تا شاید فردایی وجود داشته باشد

اشک‌آورترین لحظه‌ها آن‌جاست که می‌فهمی بزرگ‌ترین ترسشان مردن نیست؛ تنها ماندن است. وقتی کسی حاضر می‌شود جا بماند تا بقیه نجات پیدا کنند، وقتی لبخند می‌زند چون نمی‌خواهد بقیه گریه کنند، وقتی کودک، زودتر از موعد «بزرگ» می‌شود… آن‌جاست که قلبت می‌شکند، آرام، بی‌صدا.

ناکجاآباد موعود به تو یاد می‌دهد گاهی بی‌رحم‌ترین هیولاها نه دندان دارند، نه چنگال… فقط لبخند می‌زنند و می‌گویند: همه‌چیز روبه‌راه است.

ناکجاآباد موعود قصه‌ی بچه‌هایی‌ه که خیلی زودتر از موعد، مجبور می‌شن بزرگ بشن. جایی که خنده‌ها واقعی‌ان، بازی‌ها صمیمی‌ان، و آغوش «مامان» امن‌ترین نقطه‌ی دنیاست… تا وقتی که می‌فهمی همه‌ی این گرما، فقط یه لایه‌ست روی یه حقیقت یخ‌زده.

چیزی که اشک رو درمیاره، هیولاها یا ترس نیست. اشک از جایی میاد که امّا، نورمن و ری هنوز بچه‌ان… اما باید انتخاب‌هایی بکنن که حتی بزرگ‌ترها ازش فرار می‌کنن.

از جایی که می‌فهمی: باهوش بودن یعنی زودتر فهمیدنِ درد مهربون بودن یعنی بیشتر رنج کشیدن و دوست داشتن یعنی حاضر باشی خودتو جا بذاری تا بقیه زنده بمونن

ناکجاآباد موعود درباره‌ی فرار نیست؛ درباره‌ی امیده که با دندون نگهش داشتی وقتی دنیا می‌گه حقش رو نداری. اون لحظه‌هایی که بچه‌ها شب، یواشکی دست همو می‌گیرن… نه چون نمی‌ترسن، بلکه چون می‌ترسن و بازم تنها نمی‌ذارن همو.

و دردناک‌ترین بخشش؟ این‌که می‌فهمی بی‌گناهی، همیشه محافظت‌شده نیست. گاهی فقط گرون‌ترین چیزیه که داری. ناکجاآباد موعود اشکت رو با فریاد نمی‌گیره… با یه سکوت طولانی می‌گیره، همون سکوتی که بعد از فهمیدن حقیقت میاد و دیگه هیچ‌وقت شبیه قبل نمی‌شی.

تو بعد از تماشایش می‌مانی با گلویی که می‌سوزد، چشمی که خیس است، و این فکر لعنتی که: اگر امید، این‌قدر درد دارد… پس ناامیدی چه شکلی‌ست؟