چشم های او کاکتوس من بود

درود. دست نوشته خودمه امیدوارم لذت ببرید. 🌵

گرمای سوزان خورشید مستقیم کلاهم را هدف گرفته بود. عرق از پیشانی ام می چکید. ساعت دقیقا سه ظهر را نشان میداد. ملالی نیست، من بالاخره رسیده بودم. برای عزیزکم کمی چای بگیرم که شب را با آرامش بخوابد. احساس میکنم اخیرا دست های او سردتر شده، باید کمی چوب هم برای شومینه ببرم.

تصور میکنم که او اکنون دارد مرا نگاه میکند. وقتی به آن کاکتوس های خار دار نگاه میکنم به یاد چشم های او میوفتم، چشم های او مرا میسوزاند درست مانند خار های این کاکتوس. نمی توانم صبر کنم تا شب او کت و کلاهم را بگیرد و با صدای شیرینش به من سلام کند. صدای او برای من از آهنگ های دین مارتین دلنواز تره

از اسبم پایین آمدم و در چوبی مغازه را باز کردم. وقتی دستم را به جیبم بردم متوجه شدم تپانچه ام آنجا نیست. لبخند تلخی روی لبم آمد، او عادت داشت دوشنبه ها آن را برای من تمیز کند و روی میز عسلی کوچک کنار تخت بگذارد، احتمالا دوباره فراموش کردم آن را با خودم بیارم.

آقای مَنِندِز به من چند بسته از چای های مورد علاقه او نشان داد. همه آن ها را برداشتم و با تکان سر کوچکی از او تشکر کردم. بدون حرف دیگری از مغازه بیرون آمدم. لحظه ای پشت در مغازه ایستادم، صدای زمزمه های آنها را میشنیدم "از زمانی که زنش مُـ٫رده همینطوریه، بنظرت خوب میشه؟" تلخ خندیدم، حقیقتا نه من دیگر خوب نمیشدم...