عـار من.

به وقت سوختن تمام این کلمات؛ که عشقم را به پایش آتش زدم...

عار من سخن از تو میان عامیان نیست عار من شکستن سخن دیگران هنگام کلام تو نیست ملوس من، مرا چگونه جادو کرده ای که دوست داشتن تو عار است، آرزو نیست.

گر بپرسی آرزو چیست در کلام من لمس موهای پر کلاغی تو، همان آرزوست. بودن در آغوش گرم تو، آرزوست. تماشای تو به هنگام نوشیدن چای، آرزوست.

ولی ملوسم تو چه فهمی آرزو چیست گر مانند من دیوانه و عاشق نباشی؟ چای من چه سرد است گر تو پیشم نباشی...

به گمانم که لیوان چایم سال هاست که سرد است. پس بودن تو هم، آرزوست.