میتونی دیدتو تار کنی؟

خیلی‌ها می‌تونن دیدشون رو به صورت ارادی تار کنن، حتی با چشمان کاملا باز و بدون پلک زدن یا فشار آوردن. این کار یک توانایی طبیعی بعضی افراد است و نه همه اما چطور ممکنه؟

این پدیده به خاطر کنترل ارادی عضله مژگانی چشم اتفاق می‌افته: وقتی به چیزی نزدیک نگاه می‌کنی، عضله مژگانی منقبض می‌شه، عدسی چشم گردتر می‌شه و فوکوس روی نزدیک تنظیم می‌شه (به این می‌گن تطابق).

برای تار کردن دید ارادی، عضله مژگانی رو شل می‌کنی، عدسی چشم صاف‌تر می‌شه، فوکوس چشم روی فاصله دور تنظیم می‌شه. نتیجه: اشیای نزدیک تار می‌شن، ولی اشیای خیلی دور ممکنه هنوز واضح بمونن (یا همه چیز کمی محو بشه).

اسلاید ۳ این کار شبیه به عدم تمرکز یا ارادی است. بعضی‌ها این توانایی رو خیلی راحت دارن (حتی شدید تار می‌کنن)، بعضی‌ها اصلاً نمی‌تونن، و بعضی‌ها با تمرین یاد می‌گیرن. چرا بعضی‌ها می‌تونن و بعضی‌ها نه؟

تخمیناً حدود ۵۰٪ افراد این کنترل ارادی رو روی عضله مژگانی دارن (طبق بعضی منابع و ویدیوهای آموزشی). بستگی به ژنتیک، تمرین ناخودآگاه (مثل کسانی که زیاد به صفحه نمایش نگاه می‌کنن) یا ساختار عصبی-عضلانی چشم داره. اگر نزدیک‌بین باشی، گاهی راحت‌تر می‌تونی این کار رو بکنی چون چشم‌ت به طور طبیعی برای دور تار هست.

چطور امتحان کنی یا شدیدترش کنی؟ به یک نقطه نزدیک (مثل نوک انگشت یا مداد نزدیک صورت) نگاه کن. بعد سعی کن فکر کنی که داری به چیزی خیلی دور (مثل کوه دور یا افق) نگاه می‌کنی، بدون اینکه چشم رو حرکت بدی. یا تصور کن چشم‌هات رو "شل" می‌کنی، مثل وقتی که خسته‌ای و نمی‌خوای فوکوس کنی. بعضی‌ها با تمرین (چند بار تکرار) بهتر می‌شن.

نکته مهم این کار معمولاً بی‌خطره اگر گاهی انجام بدی، اما اگر زیاد و طولانی این کار رو بکنی (مثل عادت روزانه طولانی)، ممکنه باعث خستگی چشم، سردرد، یا حتی اسپاسم (گرفتگی عضله) بشه.

پزشکان چشم توصیه می‌کنن زیاد این کار رو نکنی، چون عضله چشم رو تحت فشار غیرعادی می‌ذاره. اگر این توانایی رو داری، فقط یک ویژگی جالب چشمه و نشون‌دهنده مشکل نیست (برعکس تاری دید ناگهانی یا مداوم که باید چک بشه).