"نوری‌که‌سایه‌داشت!

لیلیاس پنجره‌ای گشود میان دو آسمان یکی پرستاره، دیگری ابری و در آن ایستاد، تا بارانِ هر دو جهان را یکجا بچشد.

رویارویی در سرزمین میانه لیلیاس فرشته‌ی نگهبان نور بود، تا روزی که در مرز مه‌آلود دنیاها، ابلیس را دید نه هیولایی از آتش، که موجودی از سایه با چشمانی ستاره‌بار. در نگاهش چیزی یافت شبیه تنهایی خودش. و جهان برای نخستین بار، بین سیاه و سفید، خاکستری دید

لیلیاس به او رحمت آموخت، و ابلیس به او شجاعت بخشید که گاهی عصیان، خود شکل دیگری از وفاداری است. در سکوت شب‌های بی‌پایان، هر دو یاد گرفتند که حتی دشمنی هم نوعی گفت‌وگوست.

بهشت فریاد زد: «او را رها کن!» دوزخ هشدار داد: «تو مال ما نیستی!» لیلیاس نگاهی به ابلیس انداخت و گفت: «من نه نور را انتخاب می‌کنم، نه تاریکی را. من او را انتخاب می‌کنم این نخستین انتخاب واقعی‌ام بود.»

اکنون آن دو در جایی می‌زیند که نه بهشت است و نه دوزخ سرزمینی که در آن می‌توان هم‌زمان هم فرشته بود، هم شیطان. و هر صبح، لیلیاس با چشمانی باز می‌خوابد که یکیشان نور است، و دیگری شب.