نابینایان

یه دلنوشته ی کوچک؛

🎵The wild winds blow🎵 🎵Upon your frozen cheeks🎵 🎵The way you flip your.. صدای موسیقی کم میشد. کم نمیشود ، کمرنگ میشود. ریتم همان است

صدا همان است ولی وضوح ناپدید میشد زیرا کلمات در هم قاطی میشوند ، عوض میشوند  ، تکرار میشوند و معنای جدیدی پیدا میشود. صدا کمرنگ میشد و تصاویر هم کمرنگ میشوند. تصاویر حقیقی کمرنگ تر میشوند. تصاویر جدیدی پشت پلک ها نقش میبندند. رنگ های جدید در هم تنیده میشوند تا به سیاهی برسند.

صدای گریه به گوش میرسد ، کسی گریه را نمی شنود. کسی گریه را نمیبیند. همه گوش های خود را کنار گذاشتند و چشمان خود را بستند. تصاویری را برای خود  طراحی میکنند و در آن زندگی میکنند.

از تصاویر دریا میسازند و در آنها غرق میشوند. وجود دیگری را فراموش میکنند و خود را به دریایی بی پایان میسپارند. تنها شنا میکنند و تک تک غرق میشوند. گویی همه مرده اند ولی ریه هایشان گرم است.

ناگهان او چشمانش را باز کرد و برای اولین بار صدای موسیقی زندگی را شنید.