سال دیگر...؟

ندانم! ندانم که این چه حسی است... گویا شکسته‌تر می‌شوم...

زندگی را در هیچ نمی‌بینم. پس بهر چه باز هم به زندگی بپردازم؟ بهر چه در این جهان پوچ احساسات را هدر دهم؟ اصلاً چرا باید بمانم و بنگرم؟ ندانم! به راستی آدم‌ها در بودن ادعا‌ی فخر دارند. ولی نمی‌فهمم. در بدین جهانی زیستن، مگر افتخار دارد؟ ارج نهادن برای اموال، چه اهمیتی می‌آفریند؟ بدتر از همه، آنها از مر🥀گ می‌رمند. چرا؟ در زندگی به دنبال چه هستید مگر؟ کوشش در زنده ماندن از نظرم بسیار بسیار سرافکندگی به همراه دارد؛ شرم دارد!

ولی کجاست آن گوش‌های شنوا؟ انسان‌های احمق آنقدر برای جهان ارزش قائل می‌شوند که برای سال دیگر زنده ماندن در آن، جشن برپا می‌کنند. حالتان خوب است؟ آیا سرتان به جایی خورده است؟ فخر زندگی را در چه می‌بینید؟ اگر هنوز هم به اعتقاد خود می‌بالید؛ مهم نیست، در شادی خود آنقدر غرق شوید که راه نجات نداشته باشید. ولی خواهم گفت! خواهم گفت که روزی کشتی‌ای به شما می‌رسد و گمان می‌بردش که شما رنج می‌برید! خنده‌دار است! بنابراین شما را از دریای شادی‌تان به بیرون می‌کشد و به عنوان دیده‌بان کشتی استخدامتان می‌کند. حال دنیا را می‌بینید... آنوقت به خود می‌آیید و می‌گویید که چطور تلخی زندگی را نهان و شیرینی نیستی را به خود تلقین کردم؟ آری... جهان تشکیل یافته از تلخی است...

حال امشب، روز‌های تقویم به همان زمانی که پا به دنیا گذاشتم مراجعه می‌کند. مردمان مرا به آغوش خود می‌طلبند و تولدم را تبریک می‌گویند. حتی برایم آرزو می‌کنند تا روزی صد و بیست ساله شوم! مردمان! می‌فهمید؟ می‌فهمید چه اتفاق ناگواری است؟ سال دیگر زنده ماندن خوشحالی‌اش از کجا منشأ دارد؟ صد و بیست سال زندگی کردن که دیگر بدتر! چه دلیلی می‌توان داشت که صد و بیست سال زندگی کنم؟ روز تولّد شایسته‌ی غم و نفرت است...

ولی می‌دانی...؟ چنان سال‌هایی که در حقارت بی‌احساس بودن به سر بردم. گاه گاهی خودم هم خسته می‌شدم. از حقایق تلخ، از این باور‌های دردناک؛ پس من، خودم را به ابلهی زدم. همرنگ جماعت شدم تا بار دیگر طعم فریبنده‌ی شادی را بچشم. بار دیگر وقتی مردم برایم آرزوی صد و بیست ساله شدن کردند، از آنها سپاسگزار باشم و بار دیگر همانند بقیه‌ی مردم خودم را فریب دادم. بر خود نجوا کردم که باور کنم زندگی خوش است. و جشن تولّدم را اهمیت قائل شدم. کسانی که مبارک گفتند را هم در آغوش کشیدم تا به خیال تقلبی شادی، دست پیدا کنم. قابل اعتراف است که حس شادی، حتی اگر مصنوعی باشد، بسیار دل‌انگیز است...