توهمات خاکستری... بخش دوم

-فیلمنامه در مورد مردی مبتلا به بیماری "اسکیزوفرنی" هست که وقتی برای خرید از خانه خارج میشه، اعلامیه ترحیم خودش رو میبینه... *لطفا تمامی لوکیشن ها رو فضایی خاکستری تصور کنید تا حس و حال داستان به درستی منتقل بشه* لینک قسمت قبلی در بخش پیشنهادات هست

ادوارد از میان دندان هایش غرولندی کرد، سپس آهی از روی نارضایتی کشید، چه میشد کرد؟ این احمق های دائم الخمر بخشی از زندگی روزمره اش بودن! با احساس غاروغور شکمش به خودش آمد، دیشب هم شام نخورده بود و معده اش التماس تکه ای نان میکرد تا بتواند بدن رنجورش را برای ادامه حیات سرپا نگه دارد! سر و صدای کوتوله ها را نادیده گرفت و به سمت آشپزخانه رفت و نگاهی به یخچال قدیمیش -که سر و صدایی دیوانه کننده داشت- انداخت... -عالیه! مثل همیشه خالی! درحالی که صبرش از سر گرسنگی طاق شده بود در یخچال رو کوبید و رفت تا لیوانی آب بنوشد و بعد برای خرید از خانه خارج شود هرچند که خروج از خانه برایش از زهر مار بوآ هم مهلک تر بود.

لیوان و پارچ لب پر شده بلوری را برداشت ولی در میانه راه خشکش زد... -اگه وقتی خواب بودم کوتوله ها آب رو مsموم کرده باشن تا من رو بkشن چی؟! آب خوردن را فراموش کرد و ناچار کلید ها و کیف پول چرمی اش را برداشت و برای خرید از خانه خارج شد. هوا تاریک بود و زمانی که در با صدای کلیک کوچکی پشت سرش بسته شد صدای کوتوله هام محو شد، گویی این توهم ها فقط در خانه میتوانستند حیات و جنبش داشته باشن. با این فکر به خودش پوزخند زد، البته که نه، چه احمقی! او بارها اون خیالات رو اینور و آنور دیده بود مهم نبود کجا ولی برای الان... خوب بود گوrشان گم شده بود. طول کوچه را طی کرد، پرنده هم پر نمیزد، اطراف به شکل وهم آوری ساکت بود و به انسان این حس را میداد که چیزی درست نیست...

ناگهان و اتفاقی چیزی نگاهش را جلب کرد... -اعلامیه ترحیم؟! آدمی نبود که برای مرگ کسی احساس تاسف کند و برای شادی روحش دعا کند، شاید حتی برای غذاب روح فوت شده آرزومند بود و خودش هم نمیدانست چرا. در هر حال نگاهی به اعلامیه انداخت. با دیدن اسم و عکس روی اعلامیه لحظه ای برقی معادل 800 ولت بدنش را بلعید. -ادوارد وینستون- به همراه عکسی از او با موهای بهم ریخته مشکی و چشمانی تو خالی و کاوشگر گویی میتوانست اعماق روح را سوراخ کند. یک کت و شلوار مشکی و یک کراوات طوسی هم به تن داشت ولی خیلی شیک و گران قیمت بنظر نمیرسید. تعجب به همان سرعت که آمده بود به همان سرعت هم محو شد. -یه خیال دیگه... یه توهم دیگه... درسته؟ یا شایدم یک شوخی بی نمک از بچه های همسایه... ولی امکان نداشت هیچکس عکسی از ادوارد نداشت، درواقع هرکسی که میشناخت تمایل داشت تا حد امکان از او فاصله بگیرد، از یک بیمار رvانی معلوم الحال که به هیچ عنوان به بستری شدن رضایت نمیدهد.

غرق در افکارش بود که با صدای آشنای آزار دهنده ای رشته افکار شرلوک هولمز گونه اش پاره شد... به پایان بخش دوم این فیلمنامه رسیدیم و خب تصم گرفتم چالشی رو برای این بخش در نظر بگیرم. شما ادوارد عزیز من رو چه شکلی تصور میکنید از نظر شخصیت و چهره و نوع لباس پوشیدن. و اینکه خوشحال مبشم اگر بنظرتون نیاز به ویرایش داشت بهم اطلاع بدید.