باتلاق‌انتهای‌دره"🛶"

سینه به سینه رنج را بر آیندگان تحفه می‌کنیم. چه حقیر است آنکس که در پیِ عیش از غم گریزد. چه حقیریم آنگه که من دست نوازشم را بر تو و تو نگاهت را به تلألو نور می‌سپاری. حقیریم آنگه که شورِ مشقّت را در دل چون سُروری در ژرفای جهان نپنداریم.

از کدام نگاه سر‌ بر گرداندن را شعف؟ خود را از چند ستاره -ستارگان! حُفرگانی پر ز پژواک عدم- رهاییدن را نجات؟ آسمان لایتناهی در بود و نبودِ من و ما به زوال نخواهد رفت. آشیان و پناهِ نگاه است که پرت فهمی ساخته است.

فرار از دیدن، برای خلاصی از دیده‌ای که حقیقت نیست. کدام چشم در انسان به سان چشمه‌ای سودی خواهد برد از سویی که گرفته است؟ راست؟ چپ؟ کدام سو به صحنه‌ها جانِ جوان خواهد داد؟

چشم نداری که عزیزِ دل! دل نداری عزیزِ جان! جان اما چرا، که نشسته از شور سر برآری. نور از دست بیرون زده است. بی‌خبری. سبزه از پوست روییده است. بی‌کفنی. در برآوردن خبر از کفن اما چه دیدگان بی‌پروایی، چه پرندگان بی‌سرایی... هیهات از شبی که کفن به بدن خویش بپیچد. عنان از کفِ انتخاب خواهد رفت. چشم به آوارگی باز خواهد شد. حال تا ابد مجالی بر بوییدن دمی در فلک نیست.