نامه‌ای به او، از حرف های نگفته

اولین بارمه که دارم نوشته‌هام رو شیر می‌کنم، امیدوارم خیلی دراماتیک یا ناله‌طور نباشن و مورد پسند واقع بشن🤓☝️ (امیدوارم عزیزی که براش نوشتم هرگز اکانت و نوشته‌هام رو پیدا نکنه، ما آبرو داریم)

سلام عزیزترینم،حالتان چطور است؟ احتمالا در آینده ای نه چندان دور دیگر ساکن ذهن و دلم نباشید، اما در زمان حال، شما عزیزی هستید که با اینکه از من گذر کردید، من نتوانستم ازتان بگذرم

شما فرسخ ها دورتر از من، بر روی تکه هاس سخت زمین سنگی، روی زانوانتان با مقاومت ایستاده‌اید، و من پر پر شدنتان را به چشم می‌بینم، اما افسوس که کاری از من بر نمی‌آید، با تشکر از این فاصله‌ی عظیم میان قلب و جسم‌هایمان، فقط می‌توانم شاهد نابودی ذره ذره‌اتان باشم و کاری نکنم. من حتی نمی‌توانم خودم را از این منجلاب به بالا بکشم، چگونه می‌توانم نجات دهنده شما باشم؟

فردای هیچ کداممان مشخص نیست و هیچ یک آینده‌ای نداریم. نمی‌توانم حتی با شما صحبت کنم و جویای حالتان شوم دیگر دلیلی برای حال خوب وجود ندارد، پس فقط از دور نگرانتان می‌شوم و آرزو می‌کنم که می‌توانستم شما را، میان بازوانم در بر بگیرم ناامیدی هایتان را ببوسم تا پا به فرار بگذارند و شما را نزدیک خود نگه دارم

اگر می‌توانستم به سویتان پرواز می‌کردم فاصله‌ی میانمان را می‌بلعیدم و در آغوشتان می‌گرفتم، و بعد هر دو می‌گریستیم به فکر آینده‌ای که هرگز نصیبمان نخواهد شد.