منِ آینده ۳

(منِ آینده ۱) و (منِ آینده ۲)رونخوندی برو بخون اگر خوندی خوش اومدیی

وقتی رسیدیم اکساسوار (لباس مبدل)مون رو پوشیدم و وقتی داشتیم گریم میکردیم یادم افتاد که من دیالوگ (حرف هایی که قراره بزنم) رو حفظ نیستم !! پس از خدمت کارم خواستم تا وقتی گریمم تموم میشه دیالوگ هامو برام بیاره . خوشبختانه تونستم حفظ کنم . یکم به دور بر نگاه کردم و چنتا از بازیگر های مورد علاقم رو دیدممم . نمی تونستم ازشون امضا بگیرم چون ما همکار بودیم.اوو.آره این دردناکه . بعد از ضبط که ۷ ساعت طول کشید و همه خسته بودیم چون اون روز کارمون سخت بود کارگردان مارو مهمون کرد و همه باهم رفتیم شام خوردیم . روز ها و هفته ها ماه ها میگذشت و من مثل یک بازیگر معروف زندگی کردم این روز ها واقعا رویای من بود . ولی کم کم داشتم نگران می شدم که نکنه من تا ابد اینجا بمونم چون من هنوز خیلی از سن هارو امتحان نکردم و از ۱۳ به ۲۵ پریدم و من دوست داشتم ببینم چطور بازیگر شدم . ولی آیا راهی برای برگشت بود؟ . از این زندگی رازی بودم اما نمیدونم میخوام برگردم یا اینجا بمونم؟

شب شده بود من خوابم نمی برد . داشتم به این که میتونم برگردم یا اصلا میخوام برگردم فکر میکردم . از تختم پا شدم از پنجره بیرون رو نگاه کردم . تعجب کردم چون همه جا سیاه بود وقتی برگشتم پشتم رو ببینم همه جا سیاه بود ! یهو از حال رفتم . دوباره همون حس بود همونی که وقتی اومدم داشتم چشمام رو باز کردم روی تخت اتاق واقعیم بودم همونجایی که بعد مدرسه دراز کشیدم . پاشدم توی آینه نگاه کردم من ۱۳ ساله بود ! این منو خوشحال کرد فک کنم دوست داشتم برگردم .

فرداش برای رفتن به مدرسه خوشحال بودم این رو خودمم باور نمی کردم . قدم های منظم و سر بالا .اوو . به این عادت کردم . کل بچه های مدرسه به خاطر این مدل راه رفتنم بهم نگاه میکردن. ولی اونا باید بدونن من در آینده یه سلبریتی و بازیگر معروفم . پس به همین رفتار ادامه دادم . چند وقت بعد دقیقا مثل وقتی توی دنیا معروف بودم توی مدرسه معروف شده بودم اونا از من الگو میگرفتند و یه عالمه دوست داشتم . هروز صبح زود پا میشدم تا برم مدرسه دوست داشتم برم مدرسه . ولی هنوزم نمیدونم اون قضیه ها واقعی بودن یا یه رویای واقعی .........

مرسی که تا ایجا رو خوندی 🎀 ولی داستان ما به سر رسید 🤭