اشعار پروین اعتصامی

چند شعر از پروین اعتصامی

سپید و سیاه کبوتری، سحر اندر هوای پروازی ببام لانه بیاراست پر، ولی نپرید رسید بر پرش از دور،ناوکیذجانسوز مبرهن است کازان طعنه بر دلش چه رسید شکسته شد پر و بالی، نزار گشت تنی گسست رشته ی امیدی و رگی بدرید گذشت بر در لانه، شامگاه زاغی طبیب گشت، چور نجوری کبوتر دید برفت خار و خس آورد و سایبانی ساخت ز برگهای درختان سبز پرده کشید ز جویبار، بمنقار خویش آب ربود بباغ، کردره و میوه ای ز شاخی چید گهی پدر شد و گه مادر و گهی دربان طعام داد و نوازش نمود و ناله شنید ببرد آنهمه بار جفا که تا روزی ز درد و خستگی و رنج، دردمند رهید بزاغ گفت: چه نسبت سپید را بسیار ترا بیاری بیگانگان، چه کس طلبید بگفت:نیت ما اتفاق و یکرنگی است تفاوتی نکند خدمت سیاه و سفید ترا چو من، بدل خرد، مهر و پیوند یست مرا بسان تو، در تن رگ و پی است وورید صفای صحبت و آئین یکدلی باید چه بیم، گر که قدیم است عهد، یا که جدید ز نزد سوختگان ، بی خبر نباید رفت زمان کار نباید به کنج خانه خزید غرض، گشودن قفل سعادتست بجهد چه فرق، گر زر سرخ و گر آهن است کلید

سر و سنگ نهان کرد دیوانه در جیب، سنگی یکی را بسر کوفت، روزی بمعبر شد از رنج رنجور و از درد نالان بپیچید و گردید چون مار چنبر دویدند جمعی پی دادخواهی دریدند دیوانه را جامه در بر کشیدند و بر دندانشان سوی قاضی که این یک ستمدیده بود، آن ستمگر ز دیوانه و قصه سر شکستن بسی یاوه گفتند هر یک بمحضر بگفتهمان سنگ ، بر سرزنیدش جز این نیست بدکار را مزد و کیفر بخندند دیوانه زان دیورائی که نفرین برین قاضی و حکم و دفتر کسی میزند لاف بسیار دانی که دارد سری از سر من تهی تر گراینند با عقل و رایان گیتی ز دیوانگانش چه امید، دیگر نشستند و تدبیر کردند با هم که کوبند با سنگ، دیوانه را سر

ناتوان جوانی چنین گفت روزی به پیری که چون است با پیرت زندگانی بگفت اندرین نامه حرفی است مبهم که معینش جز وقت پیری ندانی تو، به کز توانائی خویش گوئی چه میپرسی که از دوره ی ناتوانی جوانی نکودار، کاین مرغ زیبا نماند در این خانه ی استخوانی متاعی که من رایگان دادم از کف تو گر میتوانی، مده رایگانی هر آن سرگرانی که من کردم اول جهان کرد از آن بیشتر، سرگرانی چو سرمایه ام سوخت، از کار ماندم که بازی است، بی مایه بازارگانی از آن برد گنج مرا، دزد گیتی که در خواب بودم گه پاسبانی

اسلاید اضافه....