یلدا..

یلدا یعنی یه شبِ طولانی با دل‌های نزدیک؛ انار، هندونه، خنده و قولِ اینکه فردا حتماً روشن‌تره.

شبِ یلداست و دل از هجر تو بیدار هنوز شمع می‌سوزد و جان، در تبِ دیدار هنوز قصه‌ی صبر بخوانم ز لبِ جامِ امید گرچه این شامِ سیه مانده گرفتار هنوز

ساقیا! جامِ مرا پر کن از آن نورِ قدیم که سحر در نفسِ شب نفسی دارد و بیم گرچه تاریکیِ این شب همه عالم بگرفت با تو، ای صبحِ یقین، راهِ رهایی‌ست مقیم

باد در پرده‌ی شب نام تو آهسته سرود ماه در آینه‌ی ابر، رخِ خود را بزدود گفتم ای صبر، کجا منزلِ آرامِ تو بود؟ گفت آن‌جا که دل از وعده‌ی فردا نگشود

یادِ آن چشمِ سیه، فتنه‌ی دوران شده است خنده‌اش روشنیِ خانه‌ی ویران شده است شب اگر یلدا و اگر قصه‌ی اندوه و فراق آخر این قصه به خورشید، پایان شده است

فال بگشایم و حافظ به من آهسته بگوید «غمِ دل گرچه دراز است، سحر زود رسد» پس در این شب که جهان در تبِ تاریکیِ خویش به امیدی بنشین، که خدا یار رسد