مردی که می‌دانست

بله باز هم منم و یک متن نیمه ادبی و کلی امید به تعریف شما

کاور پست ( به اون کت و شلواره باید دقت کنید )

Who cares? از نگاهش می‌خوانم که خیلی وقت است دیگر به توجهات دیگران واکنش نمی‌دهد گویی میداند هرگز کسی اهمیت نخواهد داد ... اما من چه ؟ من اینجا با دستانی لرزان و نگاهی لرزان تر هر روز مشتاقانه منتظر اندک نشانه ای از حیات در پس چشمانش مانده ام

میبینم که گوشه هایی از پوستش ترک خورده و سیاه شده اما به نظر نمیرسد ناشی از فرسودگی باشد بیشتر شبیه جزوی از پوستش است مثل فلس های کوچک بین انگشتانش .... نگاهش با آن دو چشم زرد و آبی رازهای زیادی حمل میکند آنقدر که یکی از چشمانش گویی از درون شکسته .

یادم می آید همیشه می‌گفت چشمان شی.اط.ین جسمند ... حالا چشمان او اینه شی.طان درونش شده و من .. من فقط میتوانم امیدوار باشم روزی کمتر این حس را داشته باشد