عشق در نوجوانی

درود من برگشتم خب این دید منه و میتونه درست باشه یا غلط باشه اما صرفا با چیزهایی که دیدم و از دیگران پرسیدم به این نتیجه رسیدم (ناظر عزیز هیچ چیز نامناسبی رو بیان نکردم پس لطفا رد نکن)

عشق در نوجوانی شبیه شعله‌ای است که از یک جرقه کوچک آغاز می‌شود؛ ناگهان، بی‌هشدار و بی‌منطق. برای خیلی از نوجوانان، عشق یعنی تجربه اولین تپش‌های قلب، اولین اضطرابِ دیدار، اولین خیالِ با هم بودن… احساسات در این سن زلال‌اند، عمیق اما ناپخته. چیزی شبیه دریاچه‌ای آرام که یک سنگ کوچک می‌تواند امواجی بزرگ در آن بیافریند.

اما سؤال اینجاست: آیا عشق در نوجوانی درست است یا اشتباه؟ پاسخ ساده نیست. عشق در این سن نه کاملاً درست است و نه کاملاً غلط. درست از آن جهت که انسان را با خودِ احساسی‌اش آشنا می‌کند، درس همدلی، دلتنگی و مراقبت می‌دهد. یاد می‌گیری معنا و ارزش حضور کسی را حس کنی.

اما از سوی دیگر، چون هنوز ما در مسیر شناخت خودمان هستیم، این احساس می‌تواند ما را سردرگم کند. خیلی وقت‌ها آنچه فکر می‌کنیم عشق است، در واقع نیاز به دیده شدن یا وابستگی احساسی است؛ چیزی شبیه رؤیایی که با کمی شناخت فرو می‌ریزد. عشق در نوجوانی اگر با دلسوزی، احترام و تعادل همراه باشد، می‌تواند شروع یادگیریِ عشق واقعی باشد؛ اما اگر تبدیل به تمام زندگی شود، می‌تواند مانع رشد و شناخت خودت گردد.

شاید عشق در نوجوانی بیشتر از آنکه دو نفر را به هم برساند، ما را با خودِ درونمان روبه‌رو می‌کند. یادمان می‌دهد دل بستن، همیشه به معنای مالک شدن نیست، و گاهی باید از دور دوست داشت، با احترام و سکوت. در نهایت، عشق در نوجوانی مثل بذر کوچکی‌ست که اگر با صبر و درک رشد کند، روزی شاید درخت محکمی شود؛ ولی اگر با هیجان زیاد و عجله آبش دهی، قبل از شکوفه دادن می‌سوزد در گذر سال‌ها، شاید آن عشق خام و ساده دیگر برنگردد، اما ردّش در دل می‌ماند… ردّی از روزهایی که برای اولین‌بار، فهمیدیم یک نگاه چقدر می‌تواند دنیا را زیبا کند.