ترجیح بشریت در آسمان

سوالی دارم. با حوصله به من گوش فرا می‌دهی؟ خورشید یا ماه...؟

تا به این چند سال عمرم، از انسان هایی که در راهم دیده‌ام، پرسشی کردم. از آنها پرسیدم: خورشید یا ماه؟ و همه‌شان ماه را برگزیدند. نمی‌دانم... نمی‌دانم چرا...؟ چرا ماه؟ درحالی که خورشید با آن همه زیبایی، درخشندگی و غم انگیزی در گردون است؟ من خورشید را انتخاب می‌کنم، در هر شرایطی به پرستیدن خورشید ادامه خواهم داد. ولی بگذارید با داستانی شما را قانع کنم. با داستانی شما را متقاعد کنم که خورشید شایسته تر است... نام آن داستان سرگذشت ماه و خورشید است...

زمانی که خورشید و ماه در دنیا حضور کردند، دنیا زیبا و درخشنده شد. حس زندگی در رگه های آسمان به پیچ و خم در آمد و انسان چندی بعد به زندگی در این جهان پر عظمت پرداخت.خورشید بعد از به رقص درآمدن در فضا، به ماه دل باخت. او عا.شق زیبایی و یکتایی ماه شد. اما... اما ماه حتی توجهی نکرد. باورتان می‌شود؟ چقدر وحشتناک است که معش.وقه عین خیالش هم نباشد که مجنون در چه حال است. خورشید در خیالش می‌رقصید. اما نتوانست مدت زیادی دوام آورد. خورشید نتوانست بیشتر ایستادگی کند...

آتشی سوزان روح خورشید را دربرگفت. او سوخت و سوخت. با خود می‌گفت: من دگر مهم نیستم. بگذار در عشق ماه بسوزم. یا ماه مرا دوست می‌دارد و یا انسان ها از من سپاسگذار خواهند شد. او فرسوده می‌شد. به قلب انسان ها گرما و به ماه محبت می‌ورزید. تا شاید روزی دوست داشته شود...

حالا سالیان سال گذشته است. ماه هنوز با ستارگان صحبت می‌کند، برای بچه ها لالایی می‌خواند. به بزرگتر ها آرامش می‌بخشد و ... بدون توجهی به خورشید! و خورشید می‌سوزد و فداکاری می‌کند؛ در حال جان دادن است، اما مردمان ماه را دوست دارند. خود را می‌سوزاند ولی اشعار برای ماه است. حتی هیچکس به این اندیشه نمی‌کند که اگر خورشید رود حتی ماه هم دگر نمی‌تواند مهتاب شب های تاریک باشد. درخشندگی ماه هم به لطف خورشید است. حالا ای خواننده نوشته‌هایم! بله با تو هستم! سوالی دارم. حالا که به داستانم گوش دادی می‌توانم بپرسم: ماه یا خورشید...؟

اگر توانستم که تو را قانع کنم و خورشید را برگزیدی، آری از تو سپاسگذارم؛ چرا که حالا تعادل در حال برقرار شدن است. اگر باز هم ماه را انتخاب می‌کنی، عیبی ندارد. بگذار به تنهایی به پرستش خورشید ادامه دهم...