عشق یک‌طرفه ( end )

عزیزای دل ممنون که تا اینجا داستان با من همراه بودید ✨️💔

وقتی کلمه‌ی «آیدین» از دهنم بیرون افتاد، انگار زمان ایستاد… چشماش پر شد از ناباوری، از شکستن، از خشمِ خاموشی که آروم آروم تبدیل به طوفان شد. من هنوز دنبال کلمه‌ای بودم که توضیح بده چرا… ولی دیر شده بود. خیلی دیر.

دختره گفت: «پس همین بود؟ تمام این مدت، من جنگیدم… تو دودل بودی؟» حرف‌هاش مثل چاقو توی قلبم فرو می‌رفت. صداش می‌لرزید و نمی‌لرزید؛ این بدترین نوعِ ناراحتیه… آرامشی که تهش یک آتشفشانِ درد پنهانه.

من مونده بودم بین عشق و رفاقت، بین کسی که قلبم می‌خواست و کسی که سال‌ها کنارش بودم. ولی انتخاب… حسِ خوبی نداشت. انگار هر طرف را انتخاب می‌کردم، بازنده بودم. و اولین چیزی که اومد سراغم عذاب وجدان بود… یه عذاب وجدان سنگین.

اون شروع کرد به عقب رفتن، نه فقط چند قدم… از همه‌چیز، از من، از حرف‌هام، از خاطره‌هام. چشم‌هاش دیگه برق نداشت، قلبش دیگه امید نداشت؛ فقط یه دختر بود با بغضی که داشت خفه‌اش می‌کرد. گفت: «باشه شروین… فهمیدم.»

راه افتاد سمت خروجی چت، تماس، بازی… سمت جایی که دیگه من نبودم. همه‌چیزش داد می‌زد: دوست داشت بمونه… اما غرورش، دردش، قلبش نگذاشت. آخرین نگاهشو فراموش نمی‌کنم؛ نگاهی که قشنگ گفت "هم دوستت دارم… هم می‌خوام فراموشت کنم."

وقتی رفت، یه خلأ افتاد وسط روزهام. رفیقم بود، عشق بود، هرچی بود… بخشی از زندگیم بود که یکهو کَنده شد. هزار بار به خودم گفتم: «ای کاش زودتر جواب می‌دادم… ای کاش انقدر دیر نمی‌فهمیدم چی می‌خوام…»

چت‌هام خالی شد، بازی‌هایی که باهاش می‌خندیدم بی‌صدا شدن، حتی خود آیدین هم حس کرد یه چیزی عوض شده. اما من… من فقط موندم با سکوتی که بدتر از هر فحش و دعوایی بود. این سکوت، صدای شکستنِ خودم بود.

دختر رفت… با دلی که هنوز منو دوست داشت اما دیگه نمی‌تونست تحمل کنه. رفتش، نه چون عشقش تموم شد، رفتش چون من دیر فهمیدم. و این داستان، با یک جمله تموم شد: او رفت… برای همیشه. 💔