اشعاری در وصف تو...

صحبتی نیست

راز چشمان تو را قاب کنم در دل شب تا که مهتاب ننازد به جمالش هر شب

رنگ چشمانت به شعرم خود نمایی می کند چون عسل دارد غزل را هم هوایی می کند

هرگز نکشم منت مهتاب جهان را تاریکی شب های مرا روی تو کافیست

تو را جانم صدا کردم ولیکن برتر از جانی مگر جان بی تو می ماند در این تندیس انسانی؟

راز شب از عمق نگاهت به سخن شد چون غزلی در دل مهتاب به اثر شد در تو جهان رنگ حقیقت به خود آورد آینه از حیرت رویت به نظر شد