طنین خون و شکوفه : تراژدی توگا همیکو

درود راستش من حس میکنم یکی از دلایلی که توگا همیکو علاقه داره شبیه کسایی که دوسشون داره بشه اینه که میخواد به نوعی با همخون شدن با اونها عضو از خانواده اونها بشه و تبدیل به عزیزانشون بشه تا عشق دریافت کنه و راستش جزو شخصیت هاییکه هیچوقت یه شرور ندیدمش و دوستش دارم و تا الان اونقدر خوب نمیتونستم توصیف کنم اما فکر کنم الان بهتر بتونم خودم و اونو درک کنم البته حقیقتا حس میکنم یسری ایراد بزرگ داره اما در این سطح توانایی نوشتن من تا اینجا بیشتر بسنده نمیکنه پس به همین سطح صناعت میکنم

توگا همیکو، نامی که با شادابیِ مرگبار تلفظ می‌شود. او نه یک شرور، که تجسمی غریب از *نیاز* است؛ نیازی بنیادین و خام که جهان هرگز برایش مکانی امن برای ابراز پیدا نکرد. او مانند پروانه‌ای است که رنگ بال‌هایش در محیطی ناآشنا، او را به موجودی بیگانه تبدیل کرده است.

قلب او یک کاسه‌ی سرریز است. جایی که دیگران "عشق" را در مرزهای مشخص و ساختارهای پذیرفته‌شده جستجو می‌کنند، توگا آن را در "همسانیِ مطلق" می‌یابد. او می‌خواهد مانند فردی که می‌ستاید، *نفس بکشد*. این اشتیاق، در جامعه‌ای که تفاوت‌ها را با ساطورِ عادی‌سازی می‌بُرد، به مرز جنون رسید. لبخند همیشگی‌اش نه از شادی، بلکه تلاشی مضحک و تراژیک برای انطباق است؛ پوششی که برای پنهان کردن فریادهای خاموش درونش دوخته شده است.

او می‌خواهد بپوشد، بلعیده شود، با عزیزانش یکی شود تا دیگر هرگز تنها نباشد. این عطش برای یگانگی، او را به سمت اعمالی سوق می‌دهد که دیگران آن‌ها را پلیدی می‌نامند. اما در اعماق این اعمال، تنها یک درخواست ناگفته وجود دارد: **مرا ببین، نه آن‌طور که باید باشم، بلکه آن‌طور که هستم؛ پرشور، بی‌قانون، و نیازمندِ پذیرشِ مطلق

توگا، درخششِ خونینِ آن حقیقت است که دوست داشتن گاهی تنها راهی برای اثباتِ "بودن" است، حتی اگر این اثبات، به قیمت ویرانی تمام شود. او قصه دخترکی است که برای یافتن عشق، خودش تبدیل به هیولا شد، اما در پسِ این هیولا، هنوز همان قلبِ تشنه‌ی محبت باقی است