تو یک ترسویی!

امروز چطوری عزیزم؟ مثل همیشه؟

من ترسو بودم؟ نه از مرگ، نه از خون، نه از نگاه‌های پرنفرتِ آنها، من فقط از یاد رفتنِ او می‌ترسیدم.

تمامِ زندگی‌ام، ذره‌ذره در قفسِ قول‌ها سوخت، در سایه‌ی مردی که نور را در مشت گرفته بود

می‌گویند: شجاعت، فریاد در میدان است. اما من آموختم: گاهی، بزرگ‌ترین نبرد، در دلِ شب است، وقتی هیچ‌کس نمی‌بیند. و باید ببخشی... بدونِ اینکه بخشیده شوی.

گفتند: ترسوست... اما هیچ‌کس ندید که چگونه با سکوتش،جنگید با جهانی که از فریاد ساخته شده بود.