خستگی از خود بودن

گاهی اون‌قدر نقش «منِ همیشگی» رو بازی می‌کنی که یادت می‌ره واقعاً کی هستی. این پست برای اون لحظه‌ست وقتی از خودت خسته‌ای، نه از دنیا. اگه حس کردی دیگه نمی‌تونی با نسخه‌ی فعلی‌ت ادامه بدی، شاید وقتشه خودتو از نو بسازی.

هر روز با همون لحن حرف می‌زنم، همون شوخی‌ها، همون ماسکِ “منِ همیشگی” رو می‌زنم. انگار یه نقش ثابت دارم که باید هر روز اجراش کنم. ولی یه روز، وسط همون اجرا، یه لحظه سکوت کردم... و فهمیدم حتی خودم از خودم خسته شدم. نه از کار، نه از آدم‌ها—از خودم. از اون نسخه‌ای که سال‌ها ساختم و حالا دیگه نمی‌تونم ازش فرار کنم.

بهش می‌گن خستگی هویتیوقتی اون‌قدر نقش خودتو تثبیت کردی که دیگه نمی‌تونی تغییرش بدی. همه ازت انتظار دارن همون آدم باشی. اگه بخوای متفاوت رفتار کنی، می‌گن “چی شده؟ چرا عوض شدی؟” و تو می‌مونی با یه نقاب که دیگه به صورتت نمی‌خوره. یه جور خستگی که از بیرون دیده نمی‌شه، ولی از درون می‌سوزونه.

تا حالا شده حس کنی حتی خودت هم نمی‌دونی واقعاً کی هستی؟ که اون‌قدر نقش بازی کردی، اون‌قدر خودتو با شرایط وفق دادی، که دیگه نمی‌دونی اون آدمی که داری زندگی‌ش می‌کنی، واقعاً خودت هستی یا یه نسخه‌ی قابل قبول ازت؟ اگه شده، بدون تنها نیستی... خیلیا این حسو دارن ولی هیچ‌وقت نمی‌گن.

ما تو دنیایی بزرگ شدیم که “خود بودن” یه شعار قشنگه، ولی در عمل، همه ازت می‌خوان یه نسخه‌ی قابل پیش‌بینی باشی. یه آدم قابل کنترل، قابل فهم، قابل تحمل. و تو، برای اینکه تنها نمونی، برای اینکه طرد نشی، شروع می‌کنی به ساختن یه “خود قابل قبول”نه واقعی، نه صادق، فقط قابل تحمل.

گه از خودت خسته شدی، شاید وقتشه خودتو از نو بسازی. نه برای بقیه برای خودت. برای اون نسخه‌ای که سال‌هاست توی سکوت داره فریاد می‌زنه: من این نیستم.