آغوش

تقدیم به کسی که سالهاست به یک لحظه دیدنش غبطه میخورم .

آغوش.واژه ای که چند روزیست در ذهنم میچرخد و میچرخد.بی پایان است و عمقش،وجودم را نوازش میکند.انگار حتی جسمم هم فهمیده این روح گریان،چه می خواهد اما افسوس،افسوس که نمیتواند برایش این خواسته را مهیا کند.

زبانم هنگام گفتن این واژه در دهانم نمی‌چرخد.تمام بدنم در یک لحظه قفل و بی حرکت می شود.اما ذهنم آشوب و طوفانی تر از همیشه است.حتی هنگام نوشتن آن بر کاغذ هم،سرما در جان و تنم میپیچد.

کجاست آن آغوش بی انتها و بی ابتدا و بی دریغ که هر وقت فرصت بود برای این روح شکسته و جسم خسته باز بود؟کجاست آن آغوش که بی پاسخ نمیماند اما حالا حتی سوال هم نمی‌شود چه برسد به اینکه پاسخ داشته باشد...

آغوش من که دلم لک زده است مرا در گرمای وجودش غرق کند کجاست؟کجای این جهان است،آغوش من؟