آشنایی با تاریخچه اختراع قطب نما

قطب نما مغناطیسی اولین بار به عنوان وسیله ای برای پیشگویی در اوایل سلسله هان چینی و سلسله تانگ (از حدود 206 قبل از میلاد) اختراع شد. قطب نما در سلسله سونگ چین توسط ارتش برای جهت یابی ناوبری در سال های 1040-44، و در سال های 1111 تا 1117 برای ناوبری دریایی مورد استفاده قرار گرفت.

اولین قطب نماها اولین قطب نماها در چین باستان سرچشمه می گیرند، جایی که در ابتدا برای اهداف پیشگویی اختراع شدند تا جهت یابی. چینی‌ها خواص مغناطیسی لودستون (یک سنگ مغناطیسی طبیعی) را تشخیص دادند و متوجه شدند که یک قطعه معلق از لودستون خود را با میدان مغناطیسی زمین همسو می‌کند و به طور مداوم به سمت شمال می‌رود. این کشف که بیش از هزار سال پیش انجام شد، پایه و اساس قطب نمای مغناطیسی را گذاشت.

یکی از اولین استفاده های مستند از قطب نما مغناطیسی در جهت یابی به چینی ها در زمان سلسله سونگ (قرن یازدهم) برمی گردد. آنها انواع مختلفی از قطب نما را توسعه دادند، از جمله “قاشق رو به جنوب” و “سینان” که اولین قطب نما خشک بود. خواص مغناطیسی قطب نما در این مرحله به طور کامل درک نشده بود، اما کاربرد عملی آن برای ناوبری آشکار می شد. دانش قطب نما به تدریج از چین فراتر رفت و به مناطق همسایه مانند هند و ایران رسید. دانشمندان عرب نقش مهمی در درک بیشتر قطب نما و کاربردهای بالقوه آن ایفا کردند. در قرن سیزدهم، قطب نما از طریق مسیرهای تجاری راه خود را به اروپای قرون وسطی باز کرد و دریانوردان اروپایی را با این ابزار ناوبری انقلابی آشنا کرد. در اروپا نیز قطب نما را با کلمه compass می شناشند.

تحولات قرن 18 تا 19 قرن 18 و 19 دوره پیشرفت قابل توجهی در فناوری قطب نما و درک عمیق تر از میدان مغناطیسی زمین بود. این تحولات تأثیر عمیقی بر ناوبری و اکتشاف داشت. الف. تغییرات مغناطیسی و خطوط ایزوگونیک در قرن هجدهم، دانشمندان شروع به بررسی تغییرات مغناطیسی کردند که به آن میل مغناطیسی نیز می‌گویند. این زاویه بین شمال واقعی (شمال جغرافیایی) و شمال مغناطیسی (جهتی که یک سوزن قطب نما به آن اشاره می کند) است. تغییرات در انحراف مغناطیسی در نقاط مختلف جهان به دلیل میدان مغناطیسی نامنظم زمین رخ داده است.

اهمیت فرهنگی و نمادین علاوه بر کاربرد عملی، قطب نما دارای اهمیت فرهنگی و نمادین است که در طول قرن ها دوام آورده است. الف. قطب نما به عنوان یک نماد رز قطب نما، با نشانه های متمایز خود برای جهت های اصلی و بین کاردینال، نمادی قدرتمند در فرهنگ ها و زمینه های تاریخی مختلف بوده است. این نشان دهنده راهنمایی، جهت و ناوبری است. در قرون وسطی، اغلب با اکتشاف و ماجراجویی همراه بود که منعکس کننده روحیه اکتشاف بود.