پناه

برای بهتر کردن حالتون

وقتی که تن، پناهگاهی برای روح نباشد، ناچار می‌شوی در حصارِ ذهن خویش زندانی شوی و این است دلیل غرق شدن در دریای بی‌انتهای افکار.

گاه شک می‌کنم که این جهان، جایگاهِ زیستن باشد؛ گویی آن را تنها برای غمگین ماندن ساخته‌اند، نه برای زندگی.

گریستم... به یادِ تمامِ رویاهایی که پیش از آنکه دست به نوازششان ببریم، در برابر چشمانمان پژمردند و مردند.

زیبایی به خاک سپرده شده است؛ مرگ، چه پایان خوشی برای اوست، تا دیگر زیبایی‌های ناکاملِ جهان را به خاطر نیاورد.

عادت کردنِ انسان به هر آنچه هست، وحشتناک‌ترین نفرینی است که بر روح او نشسته؛ چرا که با هر عادت، ذره‌ای از حسِ او می‌میرد.

تمام غم‌ها تقصیر خاطرات است. خاطراتِ غمگین گاهی تو را دلتنگ می‌کنند، اما خاطراتِ شاد، همیشه تو را غمگین‌تر می‌سازند.

روزهای سخت و تاریکِ من، از من آدمی قوی ساختند؛ یا شاید من از قبل قوی بودم و آن‌ها تنها مرا وادار به اثباتش کردند.

شاید باورت نشود، اما آنقدر تلاش کردم و در نهایت آنی که می‌خواستم نشدم؛ اگر قرار بر تلاش نباشد، پس چه؟