(مرثیه ای برای قلب آبی رنگ آن قو)

در جایی که مه، مرزِ رؤیا و واقعیت را پاک می‌کرد، قویی با دلی آبی‌رنگ چشم به قویی دیگر دوخته بود. نه برای دیده شدن، بلکه برای دوست داشتن در سکوتی که هیچ‌کس صدایش را نمی‌شنید.

صبح‌ها که مه از خواب برمی‌خاست، دریاچه چشمانش را می‌بست. همه‌چیز رنگ نقره داشت، جز یک چیز: قویی با قلبی آبی‌رنگ. نه پرهایش، نه آوازش، فقط دلش آبی بود. آبیِ عمیقِ اندوه، آبیِ زلالِ دوست‌داشتن بی‌پاسخ. او هر روز، از دور، به قویی سپید نگاه می‌کرد که میان ستایش دیگران می‌رقصید و حتی نمی‌دانست در کنارش، کسی هست که برای یک نگاهش، جانش را در آب حل می‌کند.

قوی آبی‌رنگ، هیچ‌گاه نزدیک‌تر نرفت. فاصله را بلد بود. او یاد گرفته بود چگونه با لبخند نگاه کند، بی‌آنکه مزاحم لحظه‌ای از زندگی کسی شود. او آن‌قدر مهربان بود که حتی درد خودش را به کسی تحمیل نکند. هر شب، پرهایش را در آب فرو می‌برد تا دلتنگی‌اش، کسی را خیس نکند. و هر بار که قوی سپید می‌خندید، او لبخند می‌زد… بی‌صدا بی‌نصیب بی‌دیده شدن.

یک روز، قوی سپید پر کشید. رفت. با قویی دیگر. با نگاهی دیگر. و دریاچه از سکوت پرواز، شکست. اما کسی صدای شکستن را نشنید، چون قوی آبی‌رنگ، هنوز داشت لبخند می‌زد. در شب آن روز، برای اولین‌بار، آواز خواند. آوازی که فقط ماه شنید. و ماه، گریست.

سال‌ها بعد، کسی گفت: “اینجا همیشه قویی تنها زندگی می‌کرد… می‌گفتند دلش به رنگ دریاست.” اما هیچ‌کس نمی‌دانست، او قویی نبود که تنها بود. او قویی بود که دوست داشت در سکوت، در فاصله، در عمق دریاچه‌ای که هیچ‌گاه آینه‌ی نگاه معشوق نشد. و هنوز، اگر شب آرام باشد، می‌توان صدایش را شنید… صدای مرثیه‌ای آرام، برای قلبی آبی‌رنگ که فقط خواست دوست داشته باشد.