ی برگه از تنهایی⅖

اگه تنها هم هستی آیا دلیل بر تموم شدن همه چیزه ؟ با من همراه باش تا ببینی دنیا چقدر عجیب و غیر قابل پیش بینی است .

یه برگ، جدا از شاخه، رها شده تو باد—مثل یه لحظه‌ی خاموش وسط زندگی‌ای که داره می‌گذره. اون برگ، یه تصویر از تنهایی، از یه فاصله‌ی ناگزیر بین گذشته و آینده، بین تعلق و رهایی. ولی همین برگ، روی زمین نمی‌مونه، با نسیم می‌چرخه، مسیرشو پیدا می‌کنه، شاید جایی بیفته که هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کرد.

حالا ترکیبش با امید؛ انگار اون بذر کوچیک وسط خاکستری‌های زندگی، همون برگ رو توی جریان خودش می‌بینه. یه برگ که فکر می‌کرد از شاخه جدا شده و پایانش رقم خورده، ولی شاید افتادنش تو خاک، یه نقطه‌ی شروع باشه. شاید قرار باشه به اون بذر کمک کنه، یه سایه‌ی کوچیک روی خاکش بندازه، یه نشونه‌ی ریز که هنوز یه پیوندی، یه رگه‌ای از زندگی، توی تاریکی وجود داره.

گاهی توی تنهایی، امید فقط یه زمزمه‌ی ضعیف ته ذهن آدمه، چیزی که معلوم نیست از کجا اومده، ولی یه جوری زنده نگهت می‌داره. اون برگ هم همینه—تو هوا می‌چرخونه، جاشو پیدا می‌کنه، و آخرش شاید یه جایی بیفته که یه بذر منتظر یه تلنگر کوچیک باشه.

پس شاید امید و تنهایی دو روی یه سکه باشن، یه لحظه‌ی رها شده توی باد، یه فرصتی برای دوباره پیدا کردن راه. نه اجبار، نه سرنوشت، فقط یه انتخاب—یه قدم کوچیک که نشون بده هنوز زندگی جریان داره، هنوز یه چیزی ته دل هست که نمی‌ذاره تسلیم بشی