پایان...

او در حال حاضر فقط می‌تواند به یک چیز فکر کند! "من تنها هستم ؛ دوباره!"

"من باز هم تنها هستم." "من هیچکس را برای خودم ندارم." "کسی به من اهمیت نمی‌دهد." "این چیزی که میخواستم نبود." اینها تنها افکار او در این لحظه بودند ؛ پس از خواندن آن پیام های اح‌مقانه!

چطور توانست اینکار را انجام دهد؟ مگر نمی‌گفت که شادی و زندگی‌اش را پیدا کرده است؟‌ پس چرا؟ دیگر نیازی به زندگی نداشت؟ او بود که ، او را با عشق ، اعتماد ، شادی و زیبایی های دنیا آشنا کرد! پس چرا باید با دو پیام کوتاه و "امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی" اح‌مقانه‌اش روبرو می‌شد؟

آنها باهم سفر کردند ، بی شر/مانه به همه چیز خندیدند و قضاوت کردند ، باهم آن بستنی های لع/نتی را خوردند ، باهم شاد و بی دغدغه بودند و از دنیا و مشکلاتش فرار کردند. آنها مال هم‌دیگر بودند. آنها قلب و روح هم‌دیگر را ل‌/مس کرده و به یک‌دیگر به صمیم/انه ترین شکل‌های ممکن عش/ق ورزیدند. آنها در همه چیز کامل بودند. پس چطور شد که اینطور شد؟

آنها از این پس قرار بود چگونه زندگی کنند؟ یا بهتر بگوییم...او قرار بود چگونه زندگی کند؟ بدون دیدن چشم‌هایش ؟ بدون آن خط لبخند پرستیدنی؟ و بدون شنیدن آن صدای بم؟ هیچکدام از این افکار آشفته جوابی نداشت. اگر هم داشت او جواب‌شان را نمی‌دانست. خب حداقل الان نه!

اما یک چیز را به خوبی میدانست! که زندگی ادامه دارد و او قصد ندارد از آن بگذرد. نه بخصوص بخاطر کسانی که دیگر نیستند. البته ، در حال حاضر لع/نت به زندگی! او در حال حاضر فقط می‌تواند به یک چیز فکر کند! "من تنها هستم ، دوباره!"