جمله بندیم🚮
در سال ۱۹۴۵ یک دونده ی سوئدی به اسم گوند هاگ،توانست رکورد دوی یک مایل را در زمان چهار دقیقه و یک ثانیه بزند و این رکورد را به نام خودش ثبت کند.
بعد از اینکه این رکورد زده شد،همه به این باور رسیدند که انسان توان دویدن یک مایل را در کمتر از چهار دقیقه ندارد.سال ها این باور وجود داشت و همه آن را قبول کرده بودند جز آقای راجر بنیستر!
او باور داشت که یک انسان میتواند یک مایل را در کمتر از چهار دقیقه بدود.راجر بنیستر نه سال بعد از آن رکورد یعنی در سال ۱۹۵۴ بلاخره توانست باور خود را واقعی کند!
او توانست زیر چهار دقیقه یک مایل را بدود و به اولین نفر در تاریخ تبدیل شود که یک مایل را زیر چهار دقیقه دویده است.
این رکورد که بعد از نه سال شکسته شد تنها ۴۶ روز دوام داشت و توسط یک دونده ی استرالیایی به نام جان لندی شکسته شد!بعد از آن صد ها و شاید هزاران نفر موفق شدند زیر چهار دقیقه یک مایل رو بدوند.
شاید اگه راجر بنیستر این کار رو انجام نمیداد این باور غلط هنوز وجود داشت...این یعنی خیلی اوقات باور ها جلوی پیشرفت افراد را میگیرند!
خیلی از ما بخاطر اینکه چیزی را باور داریم هیچ وقت کاری برعکس آن را انجام نمیدیم و تلاشی نمیکنیم زیرا معتقدیم که این کار نشدنی هست!