تاثیر شاهنامه بر کودکان

یک مدرس ادبیات و پژوهشگر «شاهنامه» فردوسی گفت: آموزش شاهنامه در تربیت کودک موثر است؛ زیرا مفاهیم انتزاعی را به مفاهیم عینی تبدیل می‌کند و در نتیجه بسیاری از این مفاهیم برای کودک قابل فهم می‌شود.

هنگامی که ما شاهنامه می‌خوانیم حماسه را به صورت ساده‌تر یعنی بین انسان (نیروی نیکی) و دیو (نیروی شر) معنا می‌کنیم؛ همچنین در شاهنامه قهرمان داستان شخصی به عنوان پهلوان است که پهلوان به عنوان خرد، به جنگ نیروی دیو، یعنی اندیشه بد می‌رود.

موضوع برخی از داستان‌های شاهنامه روان‌شناختی است درصورتی که در ایران باستان، مسائل مربوط به روان‌شناسی در کتاب‌هایی نظیر ونداد و اوستا نیز وجود داشته که در آن‌ها از انواع پزشکی صحبت می‌شود؛ یکی از آن نمونه‌ها بَئَشَ زَن است که در فارسی به معنای روان‌درمانی است.

در نتیجه حکیم فردوسی کلام شیوای خود را در قالب داستان‌های اسطوره‌ای که از پیش وجود داشته گنجانده؛ همچنین با صحنه آرایی‌های زیبا، شروع به خلق و بازآفرینی داستان‌هایی می‌کند که هم بزرگسال می‌تواند آن‌ها را دریابد و هم برای آموزش کودک موثر واقع می‌شود.

برخی از اعمال زشت خود را زیبا نشان می‌دهند» برای کودک قابل باور نیست؛ بلکه مفاهیمی از جمله، دیو سفید و سیاه یا دیو زشت و زیبا که در شاهنامه وجود دارد برای کودک قابل فهم است؛ به عنوان مثال، دیوی که زشت است رستم آن را از بین می‌برد اما دیوی که سفید است به دلیل عینی بودن می‌تواند دام‌آفرین باشد و انسان را دچار سردرگمی کند.

ما برای آنکه فرزند خود را با فرهنگ ایران عزیز آشنا کنیم بایستی به سراغ شاهنامه برویم؛ دو مادر به نام‌های فرانک(مادر ایرانی) و تهمینه (مادر تورانی) در شاهنامه معرفی شده‌اند که فرزندان آنان می‌خواهند نژاد پدر را از آنان جست‌وجو کنند؛ بنابراین هنگامی که فریدون از مادر سراغ پدر را می‌گیرد مادر، به عنوان نماد فرهنگ ایرانی او را به درستی راهنمایی می‌کند؛ در حالی که تهمینه به عنوان نماد فرهنگ بیگانه به جای درست راهنمایی کردن سهراب، وی را تهییج روانی می‌کند تا به جنگ برود.