به امید دل بستم .

عشق گاهی به آدم‌ها قدرتِ این را می‌دهد که خائن و نابکار باشند. وقتی کسی که دوستش داری و دوستت دارد به تو آسیب می‌رساند، خیلی طاقت‌فرسا است – مثل سوزنی زیر پوستت یا چاقویی در دنده‌هایت. نفرت یک انتخاب است. اما عشق این‌طور نیست. هیچ‌چیز به‌اندازهٔ عشق از کنترل ما آدم‌ها خارج نیست.

«اگر بخوای کسی رو که این‌قدر تو رو خوب می‌شناسه رها کنی از بین می‌ری. با خودت فکر می‌کنی چطور ممکنه کس دیگری رو به این اندازه دوست داشته باشی .

ای کاش هر جای دیگری از جهان با هم ملاقات می‌کردیم. ای کاش من، من نبودم. ای کاش می‌توانستم تو را لمس کنم و با تو باشم و آن‌طور که لیاقتش را داری با تو رفتار کنم. بیش از هر چیز آرزو می‌کنم آن‌قدر شجاع بودم که تو را دوباره دوست می‌داشتم .

رازها باعث می‌شوند آدم آسیب‌پذیر شود. آسیب‌پذیری هم چیزی است که باعث می‌شود آدم منزوی شود. آدم‌ها را از اطرافت می‌راند.

تمام عمرِ خود را کنار هم به تظاهرکردن گذراندیم، اما اگر هم بیش‌ازحد تظاهر کنی، حقیقت بالأخره به آدم یادآوری می‌کند که نباید آن را نادیده بگیری.

«از نظر تو من مثل خورشید هستم؟» می‌گویم: «تو درخشانی.»

اگر کتاب‌ها و فیلم‌ها یک خوبی داشته باشند این است که باعث می‌شوند برای مدتی همه‌چیز را فراموش کنی. فراموش‌کردن بخش بسیار مهمی از پشت‌سر گذاشتنِ اندوه است .