اشعار نیما یوشیج

می‌میرم صد بار پس مرگ تنم می‌گرید باز تنم هم تنم در کفنم زان رو که دگر روی تو نتوانم دید ای مهوش من، ای وطنم، ای وطنم

از شعرم خلقی بهم انگیخته‌ام خوب و بدشان بهم درآمیخته‌ام خود گوشه گرفته‌ام تماشا را کآب در خوابگه مورچگان ریخته‌ام

من ندانم با که گویم شرح درد قصه رنگ پریده، خون سَرد هرکه با من همره و پیمانه شد عاقبت شیدا دل و دیوانه شد قصه‌ام عشاق را دلخون کند عاقبت خواننده را مجنون کند آتش عشق ست و گیرد در کسی کاو، ز سوز عشق می‌سوزد بسی…

همه شب شکسته خواب به چشمم گوش بر زنگ کاروانستم با صداهای نیم زنده ز دور هم عنان گشته هم زبان هستم جاده اما ز همه کس خالی است ریخته بر سر آوار آوار این منم مانده به زندان شب تیره که باز شب همه شب گوش بر زنگ کاروانستم

فریاد می زنم من چهره ام گرفته من قایقم نشسته به خشکی مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست یک دست بی صداست، من، دست من کمک ز دست شما می کند طلب فریاد من شکسته اگر در گلو ، وگر فریاد من رسا من از برای راه خلاص خود و شما فریاد می زنم فریاد می زنم !

بودم به کارگاه جوانی دوران روزهای جوانی مرا گذشت در عشق های دلکش و شیرین شیرین چو وعده ها یا عشق های تلخ کز آنم نبود کام فی الجمله گشت دور جوانی مرا تمام آمد مرا گذار به پیری اکنون که رنگ پیری بر سر کشیده ام فکری است باز در سرم از عشق های تلخ لیک او نه نام داند از من نه من از او فرق است در میانه که در غره یا به سلخ