#غرور؟

غرور، دیوار نیست؛ شیشه است. فکر می‌کنی از تو محافظت می‌کند، اما فقط تو را از بیرون جدا می‌کند و از درون خالی. آدم‌ها پشتش می‌مانند تا آسیب نبینند، و بعد سال‌ها بعد می‌فهمند تنها کسی که آسیب دید، خودشان بود.. از تنهایی.

غرور بلایی است که آدم به دست خودش سرِ خودش می‌آورد: اول تو را از گفتنِ «دوستت دارم» باز می‌دارد، بعد از گفتنِ «ببخشید»، و در آخر از گفتنِ «برگرد». و تو می‌مانی با یک غرورِ سالم و دست‌نخورده، و یک زندگیِ خالی. تلخ‌ترین بخشش این است: غرور همیشه هزینه‌اش را از کسی می‌گیرد که دوستش داری، نه از خودت. تو سربلند می‌مانی و او می‌رود.. و تازه آن‌وقت می‌فهمی سربلندی بدون کسی که برایش سربلند باشی، فقط بلندیِ یک برجِ خالی است.

بیشتر آدم‌هایی که «هیچ‌وقت کوتاه نیامدند»، تنها ماندند و اسمش را گذاشتند عزت نفس. غرور، آخرین پناهگاهِ کسی است که نمی‌داند چطور بگوید «می‌ترسم از دستت بدهم». و در نهایت، غرور چیزی نیست جز ترس، لباسِ رسمی پوشیده.

و بعد از سال‌ها می‌فهمی غرور نه تو را قوی کرد، نه پیروز؛ فقط تنها کرد. و تنهایی را هم اسمش را گذاشتی «استقلال»، تا تحملش آسان‌تر شود. آدم‌های مغرور معمولاً بیشتر از همه می‌ترسند.. از اینکه اگر یک بار کوتاه بیایند، همه بفهمند چقدر شکننده‌اند. پس ترجیح می‌دهند از دست بدهند تا اعتراف کنند. و این همان بلای اصلی است: غرور تو را وادار می‌کند بهای چیزی را بدهی که اصلاً نمی‌خواستی بفروشی.

و تلخ‌ترین لحظه، لحظه‌ای است که طرف مقابل بالاخره خسته می‌شود و می‌رود و تو می‌مانی با یک «حالا باید چی می‌گفتم؟» که دیگر کسی نیست بشنود. غرور همیشه دیر می‌فهمد. همیشه بعد از بسته شدن در، دستش به دستگیره می‌رسد. بعضی رفتن‌ها نه به خاطر بی‌عشقی، که به خاطر یک «غرورم اجازه نداد» اتفاق می‌افتند. و تو تا آخر عمر با این جمله زندگی می‌کنی: «می‌توانستم نگهش دارم، فقط نخواستم کوچک به نظر برسم.»

و بدترین نوع غرور، آنی است که خودت هم از آن بی‌خبری: وقتی سکوت می‌کنی و اسمش را می‌گذاری «صبر»؛ وقتی جواب نمی‌دهی و اسمش را می‌گذاری «سنگینی»؛ وقتی می‌شکنی و اسمش را می‌گذاری «قدرت». غرور استادِ تغییر نام دادن است هر ضعفی را به یک فضیلت تبدیل می‌کند تا تو مجبور نشوی به خودت نگاه کنی.

غرور، آخرین سنگرِ آدم‌هایی است که نمی‌دانند چطور بگویند «می‌ترسم از دستت بدهم» و اولین چیزی که وقتی همه رفتند، با آن می‌مانند. و سخت‌ترین درس این است: کوتاه آمدن، باختن نیست؛ تنها بردنی است که هر دو طرف را زنده نگه می‌دارد.