آن که نباید...

داستان نیست‌ چون اون قدری طولانی نیست‌. بیشتر بار ادبی داره میشه گفت در حد متن ادبی نوشتم. بریم ببینیم

در دلم می دانم آنکه نباید، در قلبم رخنه کرده است و بر سینه ام آوار شده گویی که جانم زیر بارش خم شده است؛ چنان که پیشامدی بدین گونه جایز نیست‌ و هیچگاه نباید باشد.

چنانکه نباید بیمی از بابت او به دل راه دهم ولی گویی روانم نافرمانی می کند و آهی می کشد، آهی که خاطرات در آن خفته و نهفته اند.

نامش مدام در ذهنم طنین می‌اندازد و دلم بی‌اختیار به سوی او پر می‌کشد. آخر مگر مجال بود که گل، پروانه‌ای که همیشه گرداگردش می‌رقصید، نسیانش گیرد؟

یا مگر آفریده‌ای را یارای آن بود که حالاتِ نفسانی و احوال خورشید را که زمانی ماه یارش بود دگرگون سازد؟ هیچگاه کس قادر نبود چه با دستان و چه با نیرویی گرچه هویدا و یا مستور، اندیشه و پندار را از ضمیرش جدا سازد.

کسی را یارای آن نبود که قلب را از آغوش ابدی سینه جدا سازد. دستانی که سالیان سال در هم بودند، در نهایت، با هم خاک را ملاقات خواهند کرد...