لبخند :)q¹

لبخند ... ابزاری برای بروز خوشحالی یا بروز ندادن ناراحتی...؟

او باز لبخند زد البته این عجیب نیست او همیشه لبخند میزند ولی این بار فرق داشت تنها نشسته بود روی نیمکت و لبخندش برای لحظه ای لرزید مثل قبل از گریه که لبت شروع میکند به لرزش ولی بعدش هیچی نشد ، اشکی از چشم هایش نیامد ، خیلی ساده بلند شد و به سمت کلاس راه افتاد آن موقع از خودم پرسیدم......

دوهفته قبل تازه به این مدرسه آمده ام و اینجا برایم جایی جدید و پر از معما است در وقت آزادی که در مدرسه دارم دور مدرسه قدم میزنم و با مکان جدیدی که قرارست درونش زندگی کنم آشنا میشوم هوم مدرسه ی خوبی است

در هنگام قدم زدم میبینم افراد زیادی دور یک نیمکت جمع شده اند و صحبت میکنند کمی که دقت میکنم میبینم تنها یک نفر روی خود نیمکت نشسته است و باقی افراد دور آن ایستاده اند ، بیشتر دقت میکنم دختری را میبینم با لبخند بی نقصی که انگار یک راست به درونت نفوذ می‌کند چند دقیقه ای نگاهش می‌کنم لبخند بی‌نقص اش لحظه ای از روی صورتش پاک نمیشود

لبخندش زیادی بی‌نقص است آنقدر بی نقص که احساس می‌کنی یک جای کار می‌لنگد و چیزی اشتباه است از خودم میپرسم چگونه لبخندی میزند که آنقدر بی نقص است برایش سخت نیست چطوری گونه هایش در نمیگیرد ؟ من که دو دقیقه لبخند بزنم از درد گونه هایم اخم میکنم اه کی اهمیت میدهد به من چه ربطی دارد ......

کلاس ها تمام می‌شود شام را هم میخورم آشپز اینجا برعکس جایی که درگذشته درونش زندگی می‌کردم غذا های قابل خوردنی یا حتی خوشمزه ای میپزد به خوابگاه پسران میروم و روی تختم دراز میکشم و به فکر فرو میروم فکر میکنم فردا چه کارهایی باید انجام دهم ؟ ولی چیزی به فکرم نمیرسد و زود به خواب میروم خوابی عجیب میبینم... ادامه دارد....