دام تو؛

درود! متشکرم بابت انتخاب این پست ، همچنین اولین نوشته امه و زیاد مهارت ندارم. امیدوارم دوست داشته باشید.

‌‌‌‌-به نام خالق چشمانش- به گمانم ، او متفاوت است! بسیار متفاوت! هرطور که بگویی، چه رخسارش... چه رفتارش! همه‌چیزش!

گاه با خود می‌اندیشم چه چیز او این‌قدر دل کوچک من را دربر گرفته است؟ متفاوت بودنش؟ زیبایی وصف‌ناپذیرش؟ یا حتی سخنانش؟... آن سخنانی کلمه به کلمه اش را می‌بوسم؟

این حس و لحظه‌ها پر از ابهام‌اند اما در این میان مطمئنم ، یقین دارم و شکی درش نیست که با ذره‌ذره وجودم دوستش دارم.

شاید عاشقِ چشمانش ، حضورش ، کل رخسار و کل عادت‌هایش. آری ، من عاشقم ، گمان می‌کردم فقط در افسانه‌ها عاشق عینِ معشوقش می‌شود ، رنگی که او دوست دارد به نظر من قشنگ ترین رنگ این کره خاکیست.

غذایی که او می‌پسندد ، طعم و لذت دیگری برای من دارد. هر چه که او دوست داشته باشد ، بیشتر و بیشتر پرستشش می‌کنم. گویی عاشقم... اما شاید این دامی بیش نباشد.