فضای سکوت

..

امشب سکوت، آرام‌آرام در اتاق جا باز کرده؛ نه آن سکوتِ آسوده، بلکه از آن‌هایی که صدایشان از هر همهمه‌ای بلندتر است. چیزی درونم مدام راه می‌رود، بی‌آنکه مقصدی داشته باشد. هر بار فقط یک سؤال را با خودش تکرار می‌کند: «این انتظار قرار است به کجا برسد؟»

شب از پنجره گذشته و روی همه‌چیز نشسته است. نبودنت فقط جای تو را خالی نکرده؛ انگار واژه‌ها هم میلِ کنار هم نشستن ندارند. هرچه می‌نویسم، نیمه‌جان است؛ مثل رودخانه‌ای که مدت‌هاست آب از آن عبور نکرده.

این روزها زمان بیشتر از آنکه بگذرد، کش می‌آید. هوا نه سنگین است و نه سبک؛ فقط ایستاده، درست مثل لحظه‌ای که عقربه‌ی ساعت را نگاه می‌کنی و خیال می‌کنی از حرکت افتاده است.

دلم برای روزهایی تنگ شده که کلمه‌ها خودشان راهشان را پیدا می‌کردند؛ روزهایی که زندگی برای جان گرفتن، به بهانه‌ای احتیاج نداشت. ای 𝒆 عزیز، کاش دوباره می‌آمدی؛ نه فقط برای پر کردن جای خالی‌ات، بلکه برای اینکه این سکونِ طولانی، بالاخره جایش را به جریان بدهد و شب‌ها دوباره چیزی برای گفتن داشته باشند