چجوری خوشگلتر بشیم؟ (نکات زیبایی)

چقدر عجیبه که تو اینجایی، نه؟ چرا الان گوشیتو باز کردی؟ ساعت چنده؟ چرا اومدی تستچی رو باز کردی؟ چه احساسی به خودت داری که الان میخوای خوشگلتر بشی؟

سلام به همه، من یه نرد غیر رندومم و پست‌هام رو تا وقتی ادامه میدم که لشکر نرد خودم رو تشکیل داده باشم و بتونم به تموم دنیا حمله کنم تا آخرش خودم بر این دنیا حکومت کنم. خب به هر حال امروز میخوایم خوشگل تر بشیم... اما چرا تصمیمات زندگی تو به کلیک روی این پست ختم شده؟ تو خودت رو چطور میبینی که توی پلتفرمی که کاملا برای سرگرمی طراحی شده، دنبال چندتا نکته‌ی رومخ بودی که بیای تستو بزنی، بگی چقدر حق بود و دوباره با خودت فکر کنی که چرا هیچکدوم از استانداردهای زیبایی که توی این پست وجود داشت رو نداشتی؟

استاندارد چیه؟ کی تصمیم میگیره که چه چیزی زیباست و این چیز باید به عنوان یه خط کش، همه‌ی مردم، حتی عمه‌ی خاله‌ی بابات ازش پیروی کنن و حتی از کجا میفهمن اون چیز، همه‌چیز پسنده؟ سوشال مدیا هایی مثل تیک تاک، از کجا میفهمن کل جهان باید چه چیزیرو دوست داشته باشند که از عمد اون رو ترند میکنن؟ خب وقتی از این نگاه بهش دوباره فکر میکنیم، یه خورده عجیب نیست که ترندها درست از آب دربیان؟

پیروی از این استاندارد تا کجا درسته؟ تا چه زمانی لبوبو و کرای بیبی و اسکال پاندا آنباکس کنم و شیگلم بخرم و با من آماده بشید های میلیونی ببینم و غبطه بخورم که کاش هم پدر و مادرم اجازه‌ی پیرسینگ و تتو و لیپو بهم میدادن؟ به نظرت بعد از دیدن اینهمه دختر تو یوتیوب و تیک تاک و اینستاگرام، ذهنت رو برنامه ریزی نکرده تا از مدل میکاپش ایده برداری یا اینکه به اندازه شنتیا خانوم خوشگل نیستی؟ شنتیا توی دنیای واقعی هم انقدر خوشگله؟

خیلی اوقات چهره‌ی ما به صورت طبیعی زیبائه اما یهویی میبینیم که یکی داره کرم برای چروک دور چشم معرفی می‌کنه و کم‌کم فکر میکنیم شااااید دور چشم ما هم چروک باشه. اون شک کم‌کم تبدیل به یقین و بعدش هم تبدیل به این میشه که فردا میبینیم دور چشممون چروک در از مقنعه‌ی اون دختره تو کلاس پنجمه و نیاز داریم به یه بیوتی پروداکت که بله ما حس زیبایی و شادابی و جوانی بده. به جمله دقت کن. ما نیاز داریم. یعنی احتیاج پیدا میکنیم که به کرمی بی تاثیر تر فرمژه روی ریشه‌ی فرشه. ما قدم به قدم داریم معتاد زشت دیدن خودمون و خرید لوازم بدردنخور میشیم!

ما به صورت ذاتی خودمون رو توی یه مسابقه میبینیم با هم سن و سالامون. یعنی تلاش می‌کنیم توی مسابقه‌ای که وجود نداره (همون مسابقه‌ی چشم و هم چشمی که بین مامان و جاری مامانتون وجود داره) هم دیگه رو ببریم، حالا اگه اعتماد به نفسمون کمتر از فرد باشه این مسابقه شدید تر، عذاب آور تر و غیر قابل تحمل تر میشه و تبدیل میشه به میدون جنگ. شاید بهتر باشه به خودمون یادآوری کنیم وقتی فردی رو میبینیم، بینی، ابرو، حالت چشم و اندامشو با خودمون مقایسه نکنیم و اینطوری شدت اون مسابقه کمتر میشه و لازم نیست دیگه خودمونو مقایسه کنیم با بقیه

آیا ما زیباییم؟ پدیده‌ی زیبایی از کجا اومده؟ ما اصلا قرار نبوده که خودمون رو ببینیم. خدا به صورت دیفالت که تو بند نافمون اینه نکاشته، تصویری که آب زلال هم به ما نشون میده هم به قدری موج دار بوده که کامل نفهمیم چه شکلی هستیم. اما الان کاملا ظاهرمون برامون مهم شده و نه تنها از قیافه‌ای که باهاش به دنیا اومدیم ناراضی هستیم بلکه دنبال یه سری چیزا هستیم که تغییرش بدیم. جوش‌هامون، لک‌هامون، تناژ پوستیمون، بزرگ و کوچک بودن جزییات صورتمون چیزهایین که باهاش به دنیا اومدیم و تغییر دادنشون اصلا توی طبیعت ما نیست!

این پست فقط پیش درآمدی بود از اینکه چرا خودمونو دوست نداریم. اگه بخوایم خودمونو دوست داشته باشیم باید اعتماد به نفسمونو زیاد کنیم و توی پست بعدی، نرد غیر رندوم به شما یاد میده چطوری بیشتر از آیدل کیپاپتون خودتون رو دوست داشته باشید! امیدوارم تا پست بعدی حالتون خوب باشه و یادتون باشه که هیچوقت اشغالهای پاک کن و نکنید توی چشمتون تا نابینا نشید!