دنیایی از هزارن حسرت من

چیزی که یادگرفته ام به قلم یک هیچکس که همه کس بوده ! برشی از کتاب "کتابخانه ی نیمه شب " به قلم مت هیگ داستان زنی که در بطن ناامیدی و جایی در پس ساعت صفر امید و زندگی را توام با حس زنده بودن می یابد و روزی مثل امروز می‌خواهد بمیرد اما در کتابخانه ای نیمه شب با تجربه ی هزاران زندگی ،روزی مثل فردا ...فقد می‌خواهد زنده بماند! چرا ؟ادامه را بخوانید ◾

ساده است سوگواری برای زندگی هایی که زندگی نکرده ایم . ساده است حسرت پرروش استعداد هایی را خوردن که پرورش نداده ایم .آروزی این که به پیشنهادهای گذشته جواب مثبت داده باشیم .ساده است آرزو کنیم سخت تر کار کنیم .بهتر معاشقه کنیم ،پولمان را بهتر مدیریت کنیم ،مشهورتر باشیم ، در گروه موسیقی مان مانده باشیم ،به استرالیا رفته باشیم ،به دعوت قهوه جواب مثبت داده باشیم یا کمی بیشتر ورزش کرده باشیم .همه اش ساده است !

کاری ندارد که دل آدم برای دوستانی تنگ شود که هرگز با آن ها رفیق نشده ،برای کارهایی که نکرده ،آدم هایی که با آن ها ازدواج نکرده و بچه هایی که نداشته .سخت نیست که خودت را از دریچه ی چشم دیگران ببینی و آرزو کنی تمام نسخه های خودت باشی که دیگران از تو انتظار دارند .حسرت خوردن ساده است و می‌شود مدام حسرت خورد ،می‌شود تا بی نهایت حسرت خورد تا روزی که عمرمان تمام شود .

ولی مشکل از زندگی هایی که حسرتِ نکردنشان را میخوریم ، نیست .مشکل خود حسرت است ! حسرت است که اراده ی ما را متزلزل می‌کند و قلبمان را میلرزنداند و بزرگترین دشمن ما و آدم های دیگر است . آن زندگی ها هم فراز ونشیب خودشان را دارند و همزمان دارند پیش می‌روند. بله این حقیقت دارد ولی خود تو هم داری پیش می‌روی و باید روی این پیشروی متمرکز باشی . بله معلوم است که نمی‌توانیم همه جا برویم یا با همه ملاقات کنیم یا همه کار بکنیم ،ولی بیشتر حس ها ،در تمام زندگی ها در دسترس اند ! برای تجربه ی حسِ بردن ،لازم نیست تمام بازی ها را بازی کردی باشیم.

برای درک موسیقی لازم نیست تمام قطعات موسیقی جهان را بشنویم .لازم نیست تمام انگور های دنیا از تمام تاکسان های جهان را چشیده باشیم تا لذت شراب را درک کنیم .عشق و خنده و ترس و درد ،عاطفه های جهانی هستند .فقط لازم است که چشمانمان را ببنیدم و نوشیدنی ای که دستمان است را مزه مزه کنیم و از طعمش لذت ببریم .کافی است به همین آهنگی که پخش میشود گوش کنیم .همان قدر کامل و بی نقص زنده ایم که در تمام زندگی های ممکن دیگر زنده ایم و در تمام این زندگی ها به طیف ثابتی از عاطفه ها دسترسی داریم .

ما فقط نیاز داریم یک نفر باشیم .ما فقط نیاز داریم که یک وجود را حس کنیم .لازم نیست که همه کار بکنیم یا همه چیز باشیم .همین طوری هم بینهایت هستیم .الان که زنده ایم ،همین که زنده ایم ، آینده ای پر از امکانات غیرقابل شمارش داریم. خب ،پس ببینید با خودمان مهربان باشیم .بیایید گاهی سرمان را هر جا که هستیم بلند کنیم و ببینیم که آسمان تا بینهایت ادامه دارد. دیروز یقین داشتم که هیچ آینده ای ندارم و محال بود بتوانم زندگی ام را همان طور که هست بپذیرم .با این حال امروز،همان زندگی همیشگی ام پر از امید و امکانات بالقوه به نظر می‌رسد. فکر میکنم غیر ممکن ، بازنده بودن ممکن می‌شود. آیا زندگی من قرار است به طرز فاجعه آسایی خالی از درد ،نا امیدی ،سوگواری ،دل شکستن ،سختی ، تنهایی ، افسردگی باشد؟ نه . وای آیا میخواهم زنده بمانم ؟ بله. بله .هزاران بار بله !