پایان؛

مکالمه ی بین دو شخص؛

+ من تو را دوست دارم، خطا های گذشته ام را ببخش و با من به آینده بیا. - دیگر اشکی برایم نمانده است و قلبم جای زخم تازه ای را ندارد. تو میتوانی اشک های ریخته شده ام را پاک کنی و زخم قلبم را خوب؟ آینده با تو نیاز به اعتماد دارد، باورم را چی؟ می توانی برش گردانی؟

+ نمی توانم، اما می دانم که هر دو دل باخته یکدیگر هستیم، فرصتی به من بده برای عشقی که بین ما خوابیده است. مگر عاشقم نیستی؟ - عاشقت بودم که زهرِ عشقت چشمانم را پوشاند و به اشک هایم خندیدم و گفتم می گذرد، زمان گشت خاطراتِ اشک هایم در ذهنم ماند و قلبم را شکست. اگر آن روز چیزی از درد هایم بر زبان نمی آوردم، رفتارت همچون گذشته بود.

+ مرا ببخش، نادانی کردم. می دانم حسی به من در وجودت خوابیده است. - حس من به تو بیدار است اما نه در قالب عشق، بلکه لباس جدیدی را پوشیده است که به آن می گوید تنفر . اشتباه نکن این همان حس است اما آن عاشق تو این از تو نفرت دارد.( بین عشق و نفرت مرز کوتاهی وجود دارد .)

+ این کار را نکن بانو، یکی زود عاشق می شود دیگر دیر تر. مرا به خاطر خطاهای گذشته مجازات نکن. - این مجازات نیست. این را هم بدان یکی زود دل می کند و دیگری دیر تر.