زندگی تو به عنوان شاهدخت در قرون وسطا

درود در این پست قرار است شما شاهدخت رویایی زیبا و ثروتمند داستان ما باشی کشور فرضی را فرانسه در نظر میگیریم

بیا این ۵ سال اول زندگی‌ رو توی یک ویترین دوطرفه ببینیم: خوبی‌ها (جنبه‌ی درخشان قفس طلایی): در این ۵ سال، تو در اوج قدرت مادی زندگی می‌کردی. تو «مرکز توجه» بودی و تمام امکاناتی که یک انسان معمولی حتی در رویا هم نمی‌دید (مثل بهترین غذاها، لباس‌های ابریشمی و حتی دایه‌های اختصاصی برای هر کار) در اختیار تو بود. تو در امن‌ترین (ظاهری) جای ممکن از جهان، یعنی داخل دیوارهای ضخیم قلعه، از هر آشوب و گرسنگی دور بودی. بدی‌ها (جنبه‌ی تاریک و تلخ): اما در عوض، تو اصلاً «آدم» نبودی؛ تو یک «ابزار سیاسی» بودی. بزرگترین بدی این دوران، نبود آزادی نفس و حتی آزادی بازی بود. تو در محیطی بزرگ شدی که همیشه بویِ توطئه و نقاب می‌داد؛ جایی که حتی یک لبخند یا یک گریه، می‌تونست به عنوان یه سیگنال سیاسی توسط بقیه تفسیر بشه. تو از همون لحظه‌ی تولد، تحت نظارت شدید بودی و از هر چیزی که می‌تونست «شخصیت مستقل» تو رو بسازه، جلوگیری می‌شد تا فقط یک شاهدخت مطیع و قابل‌کنترل باشی. در این ۵ سال، از نظر جسمی مرفه و از نظر روحی، یک مهره‌ی شطرنج بودی که قبل از اینکه حتی بلد باشی راه بری، روی صفحه چیده شده بود.

از ۶ تا ۱۳ سالگی، اون دوران بی‌خیالی و شیرینی که توی کارتون‌ها می‌بینیم وجود نداره. اینجا دیگه دوران «ساختن یک مهره‌ی بی‌نقص» است. تو دیگه اون بچه‌ی بامزه‌ای نیستی که فقط لبخند می‌زنه؛ حالا باید یاد بگیری چطور مثل یک سیاستمدار ماهر، حتی وقتی داری با سوزن گلدوزی می‌کنی، به بقیه نگاه کنی. دو روی سکه، «رویا» و «واقعیت» : خوبی‌ها (دوران شکوفایی مهارتی): در این سنین، تو به یک «دانشجویِ تمام‌وقت اشرافیت» تبدیل می‌شی. آموزش‌های سطح بالا: تو یاد می‌گیری که چطور موسیقی بزنی، چطور شعر بخونی، چطور با ظرافت گلدوزی کنی و چطور آداب سخن گفتن در مجالس رسمی رو رعایت کنی. «هوش اجتماعی» خودت رو برای بقا می‌سازی تو دیگه یک بچه نیستی؛ تو یک «بانو» هستی که حضورش در تالار، معنای خاصی داره. بدی‌ها (فشار سنگین نقش بازی کردن): کشتن خلاقیت: تو حق نداری هر چیزی که دوست داری رو انجام بدی. اگه دوست داشته باشی بدوی و خاک برداری، بهت می‌گن «بی‌ لیاقت». تو باید مدام در چارچوب «مناسب برای یک شاهزاده» حرکت کنی. این یعنی فشار روانی شدید برای حفظ یک تصویر بی‌نقص. آمادگی برای معامله‌ی بزرگ: از همین کم سن و سالگی، احتمالاً نام تو رو در گفتگوهای پادشاه و مشاورانش به عنوانِ یک «گزینه‌ی ازدواج» با پادشاهی‌های دیگه می‌شنوی. تو یاد می‌گیری که بدن و آینده‌ات، دارایی اجداد نیست، بلکه دارایی پادشاهیِ توئه. همچنین تنهایی سلطنتی یعنی با اینکه دور و برت پر از خدمتکار هست، اما هیچ‌کس واقعاً دوست تو نیست می‌خوان ازت سوءاستفاده کنن، یا صرفاً وظیفه‌شون رو انجام می‌دن. تو توی یک نوع تنهایی پر زرق و برق بزرگ می‌شی.

خوبی‌ها (لحظاتِ قدرت و نفوذ): اوج هوش سیاسی: تو در این سن یاد می‌گیری چطور از «زن بودن» و «پرنسس بودن» به عنوان یک سلاح استفاده کنی. قدرت تو در این دوره نه با شمشیر، بلکه با «لحن برخورد و متانت» استقلال نسبی: حالا دیگه می‌تونی تشخیص بدی کی خائنه و کی وفادار. می‌تونی شبکه مخفی خودت رو (شامل ندیمه‌هایی که چشم و گوش تو هستن) بسازی. شیرینی بلوغ و زیبایی: تو در این سن به اوج جذابیت ظاهری‌ت می‌رسی، که در اون دنیای قرون وسطایی، بهترین ابزار برای نفوذ به قلب رقیب یا حتی پادشاهی‌ که قراره باهاش ازدواج کنی. این، دوران فرمانروایی غیرمستقیم توئه. بدی‌ها (سیاهی‌های پشت پرده): از ۱۴ سالگی، تو دیگه «یک دختر» نیستی، تو «یک پتانسیل برای اتحاد» هستی. ازدواج سیاسی تو دیگه یک احتمال نیست، یک «ماموریت اجباری» است. شاید مجبور بشی با کسی ازدواج کنی که که ازش متنفری، فقط برای اینکه دو تا پادشاهی با هم صلح کنن. فشار بیولوژیک و تابوهای قرون وسطایی: بلوغ در اون زمان، پر از خرافات و محدودیت‌های مذهبی بود. تو رو به عنوان موجودی «ناپاک» یا «خطرناک» می‌دیدن که باید مراقب رفتارهاش باشه. کلیسا و اطرافیان مدام بهت یادآوری می‌کنن که هر مشکلی توی این دوران، می‌تونه منجر به شایعات بشه که آبروی تو و خانواده‌ رو می‌بره. توطئه‌های مرگبار: در ۲۰ سالگی، تو احتمالاً یا همسر یک پادشاه در یک کشور غریبه‌ای، یا هنوز توی قلعه‌ی خودت داری با زن‌های درباری که ازت حسادت می‌کنن می‌جنگی. هر اشتباه کوچیک تو در این سن، می‌تونه «خیانت» تعبیر بشه. اینجا دیگه خبری از تنبیه معمولی نیست؛ اینجا بحثِ «سرنوشتِ یک پادشاهی» روی شانه‌های توئه

خوبی‌ها (میوه‌های تلخ قدرت): نفوذ نهادینه شده: اگه تا ۳۱ سالگی زنده مونده باشی، یعنی تو یا ملکه‌ی صاحب‌نفوذی هستی یا آنقدر در دربار پدرت جایگاهت محکم شده که بقیه برای دیدنت باید وقت بگیرن. حالا دیگه تو دستور می‌دی، نه اینکه دستور بگیری. تو یاد گرفتی چطور دشمن‌هات رو بدون اینکه دستت به خونشون آلوده بشه، حذف کنی (یا تبعید کنی یا بی‌اعتبارشون کنی). تو الان دیگه «بازیگر» نیستی، تو «کارگردان» این تئاتری. اگر بچه داشته باشی،حالا تمام اون فشارهایی که روت بوده رو داری به نسل بعدی منتقل می‌کنی. تو حالا اون کسی هستی که تصمیم می‌گیره کدوم پرنسس کوچولو «مهره‌ی شطرنج» باشه. بدی‌ها (سایه‌های سنگین): تو ۳۱ سالته و احتمالاً تمام عمرت رو صرف معامله‌های سیاسی، ازدواج‌های مصلحتی و دفع توطئه‌ها کردی. اون «خود واقعیت» که توی نوجوونی سرکوبش کرده بودی، حالا دیگه کاملاً خشک شده. تو یاد گرفتی که محبت، یک «ضعف» یا «امتیاز» برای مذاکره‌ست، نه یک حسِ قلبی. در دربار قرون وسطی، ۳۱ سالگی برای یک ملکه یعنی خطر «جایگزین شدن». اگه فرزندی نداشته باشی (یا پسر نداشته باشی)، دشمن‌هات یا همسرت دارن نقشه می‌کشن که تو رو کنار بزنن و یکی جوان‌ترش رو بیارن. ترس از دست دادنِ جایگاه، هر شب توی قلعه همراهته. تو حالا کلی راز کثیف از دربار می‌دونی که می‌تونه هزاران نفر رو به کشتن بده. این حجم از اطلاعات، خواب رو از چشمت می‌گیره. تو به همه مشکوکی؛ حتی به ندیمه‌ی وفادارت، چون می‌دونی پول می‌تونه وفاداری رو بخره.

دنیای قرون وسطا به کسی رحم نمی‌کرد، نه به گدا، نه به ملکه. پرنسس در چه سنی می‌مرد؟ به طور میانگین، اگر یک پرنسس از سد بیماری‌های دوران کودکی (مثل سرخک، آبله یا عفونت‌های ساده) رد می‌شد، رسیدن به ۳۰ تا ۴۰ سالگی خودش یک دستاوردِ بزرگ بود. بیماری‌های مسری: طاعون، سل، یا حتی یک گلودرد ساده که به عفونت خون (سپتیسمی) تبدیل می‌شد. توی قلعه‌ها با وجود اون‌همه تجملات، بهداشت به شدت پایین بود. فاضلاب‌ها نزدیک بودند، موش‌ها همه‌جا بودند و پزشکان درباری معمولاً با «رگ‌زنی» (خون‌گیری) بیشتر بیمار رو ضعیف می‌کردند تا اینکه درمانش کنند. . دستان «سیاست» (مرگ‌های غیرطبیعی): سم: رایج‌ترین روش برای حذف یک ملکه یا پرنسس «اضافی» که یا سد راه قدرت بود یا دیگه برای اتحادهای سیاسی جذابیتی نداشت. اگر در یک جنگ داخلی یا شورش شکست می‌خوردی، یا همسرت تاج‌وتخت رو از دست می‌داد، احتمالاً یا در سیاهچال خفه می‌شدی یا سرت رو به باد می‌دادی تا راه برایِ نسلِ جدید باز بشه. افسردگی و فرسایش روحی: چیزی که تاریخ‌نگارها کمتر بهش اشاره می‌کنند، «مرگ از غم» یا «زوال درونی» است. زنی که ۲۰ سال در یک قفس طلایی حبس بوده، با سیاست‌های کثیف جنگیده، فرزندانش رو از دست داده و هیچ آزادی‌ای نداشته، خیلی وقت‌ها بدنش زیرِ بارِ این حجم از استرس مزمن، خودش رو تسلیم می‌کنه.