ابرقهرمانی که روح بود

بیا یه سراغ یکی از کمتر دیده‌شده‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین ابرقهرمان‌های دیسی بریم: ددمن (Deadman)، با هویت اصلی بوستون برند. بیشتر مردم وقتی به ابرقهرمان‌ها فکر می‌کنن، تصویر شنل، قدرت‌های فیزیکی و نجات دادن دنیا با مشت و لگد میاد تو ذهنشون. اما ددمن متفاوته. اون یه روحه؛ یه شبح سیرک‌باز که حتی بدن خودش رو هم نداره، چه برسه به شنل و قدرت پرواز.

حادثه در میان تماشاگران ماجرا از جایی شروع میشه که بوستون برند، بندبازی جسور و خودخواه سیرک، در حین اجرای برنامه با شلیک یه فرد ناشناس م*ی*م*ی*ر*ه. در همون لحظه، روحش از بدنش جدا میشه و ایزدبانوی هندو، «راما کوشنا»، بهش میگه که برای برقراری عدالت به زمین برگرده؛ تا زمانی که فرد خاطی رو پیدا کنه، باید به دیگران کمک کنه. اینجا یه ابرقهرمان خلق میشه که حتی نمی‌تونه یه لیوان رو جابجا کنه.

قدرت عجیب: تسخیر بدن زنده‌ها قدرت اصلی ددمن نامرئی بودن و پرواز نیست؛ توانایی وحشتناک و اخلاقاً پیچیده‌اش تصاحب بدن انسان‌های زنده است. اون وارد بدن آدم‌ها میشه و برای لحظاتی کنترل کامل جسمشون رو به دست می‌گیره. حالا تصور کن یک کارآگاه جنایی بخواد جلوی یه اتفاق ناگوار رو بگیره، ولی تنها ابزاری که داره اینه که وارد بدن فرد خطاکار یا در معرض خطر بشه. این کار هر بار یه بحران اخلاقی عمیق به همراه داره؛ چون بوستون عملاً اختیار یه انسان رو برای چند ثانیه ازش سلب می‌کنه، گرچه برای هدفی خیر. این داستان‌ها که اغلب در ژانر نوآر ماورایی روایت می‌شن، بیشتر از اکشن، پر از تنش روان‌شناختی، تراژدی و گفتگوهای درونی‌اند.

بهای قهرمانی: تنهایی ابدی بزرگترین تراژدی ددمن این نیست که از دنیا رفته. اینه که دیده نمی‌شه، لمس نمی‌شه و شنیده نمی‌شه. مگر در قالب یه غریبه، اون شاهد همه چیزه اما در هیچ چیز نمی‌تونه مشارکت واقعی داشته باشه. این تنهایی کیهانی، شخصیتش رو از یک بندباز مغرور به روحی عمیقاً همدل و غمگین تبدیل کرد.

اوایل دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی، کمیک‌های ددمن زیر سایه بتمن و سوپرمن گم شد، چون زیادی برای زمان خودش عجیب، متافیزیکی و مالیخولیایی بود. اما برای خواننده امروزی که با آثاری مثل "سندمن" نیل گیمن آشناست، داستان‌های ددمن یه گنجینه‌ست. شخصیتی تراژیک که نه با زور بازو، که با تسخیر تاریکی‌های درونی دیگران، دنیا رو جای بهتری می‌کنه. ددمن نشون می‌ده گاهی بهترین قهرمان کسیه که حتی بدن خودش رو هم فدای دیگران نکرد، بلکه هویتش رو. هر بار که وارد بدن کسی میشه، تکه‌ای از انسانیت فراموش‌شده‌اش رو در اون‌ها جستجو می‌کنه.

لایک فراموش نشه عزیزام❤️