آیا آب حافظه دارد؟ نظریه ای درست یا نادرست؟

ایا اب حافظه دارد یا مثلما یک افسانه و تخیل است؟

۱. دیدگاه علمی (واقعیت چیست؟) از نظر فیزیک و شیمی کلاسیک، خیر، آب حافظه ندارد. مولکول‌های آب H 2 O H 2 ​ O) ساختار ثابتی دارند و وقتی از یک ظرف به ظرف دیگر ریخته می‌شوند یا تصفیه می‌شوند، هیچ اثری از مواد حل‌شده در آن‌ها (مثل نمک، دارو یا حتی ویروس‌ها) باقی نمی‌ماند. علم مدرن می‌گوید آب فقط یک حلال عالی است و «تاریخچه» ندارد. اما… یک نظریه حاشیه‌ای و جنجالی وجود دارد

نظریه جیمز فلد (James Randi) و ماسارو ایموتو: برخی (مثل دکتر ماسارو ایموتو) ادعا می‌کنند که آب تحت تأثیر احساسات، کلمات یا فرکانس‌های صوتی، ساختار بلوری خود را تغییر می‌دهد. او عکس‌هایی از بلورهای یخ گرفته نشان داد که وقتی به آب «مهربانی» یا «عشق» گفته می‌شد، بلورهای زیباتر و متقارن‌تری تشکیل می‌شد. نکته مهم: این آزمایش‌ها در جامعه علمی اصلی تکرارپذیر و پذیرفته نشده‌اند و بیشتر جنبه شبه‌علمی یا فلسفی دارند

۲. دیدگاه تخیلی و شاعرانه (اگر آب حافظه داشت…) حالا بگذارید کمی تخیل را به کار بگیریم. اگر آب واقعاً حافظه داشت، دنیا چطور می‌شد؟

اقیانوس‌ها، کتابخانه‌های زنده: هر قطره آب در اقیانوس، خاطره میلیون‌ها سال تاریخ زمین را نگه می‌داشت. اگر می‌توانستیم طعم یک قطره آب از اعماق اقیانوس را بچشیم، شاید طعم دایناسورها، طعم باران‌های عصر حجر، یا حتی اشک‌های باستانی را حس می‌کردیم.

آب چرخه‌ی زندگی: آبی که امروز می‌نوشید، همان آبی است که روزی از ریه‌های یک درخت کهنسال خارج شده، یا از ابرها باریده و از رگ‌های یک شیر عبور کرده. اگر آب حافظه داشت، هر جرعه نوشیدن، یعنی «اتصال» به گذشته. ما با نوشیدن آب، در واقع خاطرات زمین را در بدن خود ذخیره می‌کنیم.

اشک‌ها و احساسات: شاید اشک‌های غم، سنگین‌تر و شورتر از اشک‌های شادی باشند، چون «بار عاطفی» بیشتری را در ساختار مولکولی خود حمل می‌کنند.

علمی بگویم: آب فراموش‌کارترین موجود جهان است. همیشه تازه می‌شود، همیشه پاک می‌شود. این بزرگترین لطف آب به ماست؛ اجازه می‌دهد هر روز از نو شروع کنیم.

اما شاعرانه بگویم: آب، روح تاریخ است. چون همه چیز از آب زاده شده و به آب بازمی‌گردد، شاید به نوعی، حافظه‌ی تمام چیزهایی که با آن شسته شده‌اند، در چرخه‌ی بی‌پایان آن نهفته باشد.

آب از نگاه علم، حافظه‌ای ندارد؛ اما از نگاه دل، هر قطره‌اش خاطره‌ای از تمام زمین است. شاید حقیقت جایی میان این دو باشد.»