اگه میخوای این حیوون ها رو ببینی بیاید بیایی ایران

اینجا از حیوانات بومی ایران حرف میزنیم

Persian Horned Viper (افعی شاخدار ایرانی) محل زندگی: بیابان‌های کرمان، یزد، هرمزگان، سیستان و بلوچستان غذا: موش، مارمولک، پرندگان کوچک خطر برای انسان: بسیار خطرناک؛ سمی است و گزش آن نیاز به درمان فوری دارد. جمعیت: دقیق مشخص نیست، اما نسبتاً پایدار. نکات خاص: بالای هر چشم یک شاخ فلس‌مانند دارد. برای استتار خود را زیر شن پنهان می‌کند.

Asian Black Bear (خرس سیاه آسیایی) محل زندگی: سیستان و بلوچستان، هرمزگان، کرمان غذا: میوه، عسل، حشرات، گیاهان، گاهی جانوران کوچک خطر برای انسان: اگر احساس خطر کند می‌تواند بسیار خطرناک باشد. جمعیت: کمتر از ۱۰۰ فرد در ایران. نکات خاص: روی سینه‌اش یک لکه سفید V شکل دارد. جنوبی‌ترین خرس ایران است.

Persian Onager (گورخر ایرانی) محل زندگی: پارک ملی توران (سمنان)، پناهگاه حیات‌وحش بهرام گور (فارس) غذا: علف، بوته، گیاهان بیابانی خطر برای انسان: تقریباً هیچ؛ بسیار خجالتی است و فرار می‌کند. جمعیت: حدود ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ فرد در طبیعت. نکات خاص: سریع‌ترین علف‌خوار ایران (تا حدود ۷۰ کیلومتر بر ساعت) می‌تواند چند روز بدون آب زنده بماند.

Desert Monitor (بزمجه بیابانی) محل زندگی: کویر لوت، دشت کویر، یزد، کرمان، سیستان و بلوچستان غذا: مار، موش، پرندگان، تخم پرندگان، حشرات خطر برای انسان: در حالت عادی خیر، اما اگر گیر بیفتد گاز بسیار دردناکی می‌گیرد. جمعیت: نسبتاً پایدار. نکات خاص: بزرگ‌ترین مارمولک ایران. زبانش مانند مار دوشاخه است.

Mugger Crocodile (تمساح پوزه‌کوتاه ایرانی / گاندو) محل زندگی: رودخانه‌های سیستان و بلوچستان، به‌ویژه منطقه باهوکلات غذا: ماهی، پرندگان، قورباغه، خزندگان کوچک خطر برای انسان: متوسط؛ حمله به انسان نادر است اما ممکن است. جمعیت: حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ فرد. نکات خاص: تنها تمساح ایران. مردم محلی آن را نماد برکت و نگهبان آب می‌دانند.

Persian Fallow Deer (گوزن زرد ایرانی) محل زندگی: دز، کرخه، جزیره اشک، چند مرکز تکثیر غذا: برگ، علف، میوه و جوانه گیاهان خطر برای انسان: کاملاً بی‌خطر. جمعیت: حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ فرد. نکات خاص: زمانی تصور می‌شد منقرض شده است. با برنامه‌های حفاظتی دوباره احیا شد.

Roe Deer (شوکا) محل زندگی: جنگل‌های هیرکانی شمال ایران، گلستان، مازندران و گیلان غذا: برگ، علف، قارچ، جوانه درختان خطر برای انسان: کاملاً بی‌خطر. جمعیت: چند هزار فرد، اما در برخی مناطق رو به کاهش. نکات خاص: کوچک‌ترین گوزن ایران. نرها هر سال شاخ‌های خود را می‌اندازند و دوباره رشد می‌دهند.

Persian Agama (آگامای ایرانی) محل زندگی: بیشتر مناطق خشک ایران، زاگرس، البرز و کویرها غذا: حشرات، عنکبوت‌ها، گاهی گیاهان خطر برای انسان: هیچ؛ کاملاً بی‌ضرر. جمعیت: زیاد و پایدار. نکات خاص: هنگام هیجان یا فصل ج.فت‌گیری، رنگ سر و بدنش تغییر می‌کند. آفتاب گرفتن را دوست دارد.

Persian Leopard (پلنگ ایرانی) محل زندگی: البرز، زاگرس، کپه‌داغ، ارسباران و مناطق کوهستانی غذا: کل و بز، قوچ و میش، گراز، شوکا خطر برای انسان: به‌ندرت حمله می‌کند؛ معمولاً از انسان دوری می‌کند. جمعیت: حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ فرد در ایران. نکات خاص: بزرگ‌ترین زیرگونه پلنگ جهان. ایران مهم‌ترین زیستگاه این زیرگونه است.

Asiatic Cheetah (یوزپلنگ آسیایی) محل زندگی: پارک ملی توران، نایبندان، میاندشت غذا: آهو، جبیر، خرگوش، قوچ و میش جوان خطر برای انسان: تقریباً هیچ؛ حمله به انسان بسیار نادر است. جمعیت: حدود ۲۰ تا ۳۰ فرد در طبیعت. نکات خاص: آخرین جمعیت وحشی جهان فقط در ایران باقی مانده است. سریع‌ترین جانور خشکی (تا ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت).

اسلاید اضافه