amirsam

درود بر رهگذری که قدم به دنیای کوچکِ واژه‌های من گذاشته. این پست، بهانه‌ای‌ست برای معرفی خودم؛ تا پیش از آنکه نوشته‌هایم را بشناسی، اندکی با نویسنده‌ی آن‌ها آشنا شوی. امیدوارم از این پس، در کنار هم، لحظه‌هایی را میان شعر، اندیشه و احساس بسازیم.

من امیرسامم؛ ولی اگه بخوای صدام کنی، «سام» رو ترجیح می‌دم. ۱۹ سالمه، ساکن شیرازم و اصالتم برمی‌گرده به اهواز. یه ویژگی مهمم اینه که توی دنیای واقعی خیلی زود با آدما گرم می‌گیرم؛ اما توی فضای مجازی معمولاً اوایل یکم خجالتی‌ترم و شاید اون روی خونگرمم زیاد معلوم نباشه. پس اگه اولش خشک به نظر رسیدم، بدون تقصیر خودم نیست.😂

حدود ۴ ساله که بسکتبال بخشی از زندگیمه. به نویسندگی هم علاقه‌ی زیادی دارم و این روزها مشغول نوشتن یه کتابم؛ کتابی که بیشتر از هر چیز، پر از رؤیاها و فکرهای خودمه. شخصیت آروم‌تری دارم و معمولاً اهل شلوغ‌بازی و دردسر درست کردن نیستم. توی اوقات فراغتم هم بیشتر وقتم یا با کتاب می‌گذره، یا با موسیقی. Beethoven / Chopin / Tchaikovsky سه اسطوره‌ای که هیچ‌وقت از شنیدنشون خسته نمی‌شم.

ادبیات فارسی و زبان انگلیسی همیشه نقطه‌قوت من بودن؛ تنها درس‌هایی که می‌شد با خیال راحت روشون حساب کرد. بقیه‌ی درس‌ها رو بذاریم برای یه بحث دیگه.😂 از قهوه هم به شدت فراری‌ام؛ هر وقت بین قهوه و چای حق انتخاب داشته باشم، بدون فکر چای رو انتخاب می‌کنم. استایل‌های خیلی لش هم سلیقه‌ی من نیستن؛ ترجیح می‌دم لباس‌ها ساده، تمیز و خوش‌فرم باشن تا اینکه فاق شلوار روی زمین کشیده بشه.

از طعم‌های خیلی تلخ یا خیلی ترش اصلاً خوشم نمیاد. اگه بحث غذا باشه، بیشتر طرفدار غذاهای ایرانی‌ام و بین همه‌شون، زرشک‌پلو با مرغ همیشه انتخاب اولمه. فوتبال هم بازی می‌کنم، هم گاهی دنبال می‌کنم؛ البته نه خیلی جدی. فن بارسلونا هستم، ولی از اون مدل فن‌هایی نیستم که بخوان سر فوتبال با بقیه بحث یا کل‌کل کنن. بین کشورهای دنیا، آمریکا همیشه برام جذاب بوده و یکی از آرزوهامه که یه روز از نزدیک ببینمش و بهش سفر کنم.