مسائل جالبی که هر روز میبینیم اما دلیلشان را نمی‌دانیم

همانطور که همه مشغول طی کردن زندگی روزمره مان هستیم، به ندرت پیش می آید که برای لحظه ای ایستاده و به تمام چیزهای منحصربفرد و عجیبی که اطرافمان می بینیم توجه کنیم. بسیاری از این اتفاقات دارای توضیحات علمی یا پیشینه ای هستند که هم جذاب بوده و هم باعث می شود آن اتفاقات یا پدیده ها به خوبی برایتان قابل درک شوند.

همه ما شاید زندگی های هیجان انگیزی در خواب داشته باشیم اما وقتی چشم هایمان را باز می کنیم، اغلب به یاد آوردن جزییات این خواب ها دشوار است، غیر از یک سری تصاویر مبهم و بدون ارتباط که نمی توانیم آن ها را توضیح دهیم. محققان با سال ها تحقیق توانسته اند به فرضیه هایی در این مورد دست یابند. به باور محققان، وقتی خواب می بینیم، بخش هیپوکامپوس مغز خاطرات کوتاه مدت (چیزهای کم اهمیت) را از خاطرات دراز مدت جدا می سازد. از این رو فراموش کردن چیزهای غیرحیاتی بسیار ساده تر رخ می دهد. ما تنها چیزهایی را به خاطر می آوریم که توجهمان را به خود جلب کرده یا باعث افزایش فعالیت در مغزمان شده باشند. این موضوع تشریح می کند که چرا ما اغلب خواب های عجیب و غریب، زیبا یا ترسناک را به یاد می آوریم اما خواب های معمولی و نه چندان مهم را فراموش می کنیم. وقتی از خواب بیدار می شویم، خاطرات مربوط به خواب های ذخیره شده در بخش حافظه کوتاه مدت از بین می روند.

اگر کشتی ها را در حال خروج از محل ساخت یا تصاویر کشتی های خرابه را دیده باشید، متوجه می شوید که بخش انتهایی بدنه آن ها را رنگ قرمز رنگ آمیزی شده است. در اوایل دوران ساخت کشتی ها ، کشتی سازان از روکش مسی به عنوان ماده ضد حشره برای جلوگیری از خورده شدن چوب بدنه کشتی ها، محافظت از آن در برابر گیاهان دریایی و دیگر ارگانیسم های مضر استفاده می کردند. این روکش مسی باعث می شد که پایین ترین بخش بدنه کشتی ها به رنگ قرمز باشد. در دوران مدنر، دیگر نیازی به آفت کش برای ترکیب با رنگ های دیگر در کشتی ها نیست. اما برای اینکه با سنت های دریانوردی قدیمی سازگار باشد، سازندگان هنوز هم قسمت انتهایی بدنه کشتی را با رنگ قرمز رنگ آمیزی می کنند. دلیل دیگر این است که این رنگ بسیار واضح بوده و در شرایط اضطراری به سرعت توسط هلیکوپترها و دیگر ابزارهای نجات دیده می شود. همچنین از این رنگ قرمز برای برآورد مقدار بار کشتی های باری استفاده می شود و هر چه محموله کشتی سنگین تر باشد، بخش قرمز رنگ بیشتر در آب فرو خواهد رفت.

جاده ها می توانند در مورد خطر به ما هشدار بدهند. دست اندازهای کوچکی که به شکل خط کشی های برجسته روی جاده ها می بینید را اسکرید (rumble strips) یا شیارهای لرزاننده یا خطوط خواب می نامند. این خطوط برجسته هشدار دهنده زمانی که راننده از مسیر مستقیم رانندگی خارج می شود به او هشدار می دهند. وقتی لاستیک خودرو روی این خطوط برجسته می رود، یک حس لرزش قابل درک و سروصدایی ایجاد می شود که از طریق چرخ ها به بدنه منتقل می شود. این صدا در ادامه به راننده منتقل شده و وی در می یابد که از مسیر مستقیم خارج شده است. این خطوط در قسمت وسط یا دو طرف جاده و یاد شانه های بزرگراه ها نصب می شوند. همچنین این شیارهای لرزاننده با یک روکش انعکاسی رنگ آمیزی می شوند تا وضوح بیشتری داشت باشند، به ویژه در شرایطی که بارندگی وجود دارد.

فشار آوردن به قلب از طریق ورزش کردن و استرس تاثیرات متضادی روی قلب شما دارند. به قلبتان به چشم یک بالن نگاه کنید. وقتی به طور مرتب ورزش می کنید، این کار باعث اتساع عروقی طبیعی می شود که باعث می شود ضربان قلب برای تامین اکسیژن بیشتر در جریان خون افزایش یابد. هر بار که ورزش می کنید، همزمان بین قلبتان از یک طرف و ریه ها، خون و عضلات هماهنگی و سازگاری ایجاد می کنید. در نتیجه قلبتان باید کمی کمتر باز شود تا همان مقدار قبلی خون را پمپاژ نماید. اما در طرف دیگر، کافئین و یکوتین باعث انقباض عروقی و افزایش ضربان قلب می شوند که فشار بیشتری به قلب وارد می کند زیرا باید بیشتر کار کند تا بتواند اکسیژن مورد نیاز خون را تامین کند. این موضوع همچنین تاثیر معکوسی روی دیگر ساختارهای سیستم قلبی عروقی داشته و به آن ها آسیب می رساند و باعث می شود که برای باز شدن و باد کردن این بالن تلاش بیشتری مورد نیاز باشد. به همین خاطر است که افراد با قلب های ضعیف زودتر خسته شده و تنگی نفس بیشتری را تجربه می کنند.

آیا می دانید چرا کفش های پیاده روی یا ورزشی تان یک سوراخ بند اضافی نزدیک به مچ پایتان دارند؟ به احتمال فراوان بارها متوجه این سوراخ بند اضافی شده اما هیچگاه از آن استفاده نکرده اید. اما این سوراخ اضافی با هدف خاصی تعبیه شده است. دونده ها از این سوراخ اضافی برای محکم نگه داشتن کفش هایشان هنگام دویدن استفاده می کنند. با محکم نگه داشتن کفش ها از طریق انداختن بند کفش در این سوراخ های اضافی نزدیک به مچ پا، پاشنه هایتان در داخل کفش دچار اصطکاک نشده و از تاول زدن های دردناک جلوگیری می کند. از این سوراخ اضافی با نام «قفل پاشنه»، «قفل بند» یا «حلقه دونده ها» نیز نام برده می شود و باعث می شود که حفاظت بیشتری از پاشنه و مچ پا صورت گیرد.

صدها پرنده روی سیم های برق نشسته و با هم گفتگو می کنند و این منظره ای است که همه ما بارها و بارها شاهد آن بوده ایم. اما چرا این پرنده ها دچار برق گرفتگی نمی شوند؟ این موضوع به بدن پرندگان بر می گردد که از سلول ها و بافت هایی تشکیل شده که رسانای خوبی برای برق نیست.. بدن پرندگان کوچک و کروی بوده و نمی تواند مقدار زیادی جریان الکتریسیته در خود ذخیره کند. از این رو اگر چه وقتی پرنده روی سیم برق است، جریان برق به صورت مداوم وارد پاهایش شده و از آن خارج می شود اما این حجم جریان برق آنقدر کم است که مشکلی برایش پیش نمی آورد. ماهیت الکتریسیته این است که از طریق حامل هایی با کمترین مقاومت ممکن عبور کند. از این رو وقتی پای پرندگان روی سیم ها در میان باشد، الکتریسیته آن ها را نادیده گرفته و به جریان خود از طریق سیم ادامه می دهد. اما با همین منطق، اگر یک پرنده با چیزی جامد تماس فیزیکی داشته باشد یا روی فلزی در تماس با زمین بنشیند، می تواند الکتریسیته را به زمین منتقل کرده و خود دچار شوک شود. از این روست که پرندگان از نشستن روی تیر برق های چوبی خودداری کرده و ترجیح می دهند روی سیم ها بنشینند که بسیار ایمن تر هستند.

باید صدای حرف زدن خودمان را بشنویم. و تاخیر در بازخورد شنوایی باعث اختلال در مکانیسم مغز و بروز استرس می شود که صحبت کردن را دشوار می کند. آیا متوجه شده اید که در صورت اختلال در شبکه های تلفن، صدای خودمان را با کمی تاخیر می شنویم و آنگاه در صحبت کردن و درک درست گفتگو به مشکل می خوریم؟ یک مکانیسم پیچیده، گوش های ما را قادر می سازد تا لرزش های مکانیکی صدا را به انرژی الکتریکی تبدیل نمایند تا مغزهای ما بتوانند این سیگنال ها را به درستی پردازش و تفسیر کنند. برای فردی با شنوایی نرمال، مسیر خلق صدا (صحبت کردن) تا دریافت، پردازش و تفسیر آن (شنیدن) بسیار حیاتی است. و تاخیر در این فرآیند باعث گیج شدن مغز و به هم زدن کارکرد نرمال آن می شود.