پنج داستان ترسناک♡

سلام توی این پست میخوام پنج تا داستان ترسناک براتون تعریف کنم👻👻👻 بزن بریم 👻

اتاق ۳۰۷ در هتلی قدیمی و فراموش‌شده، نگهبانی شب وظیفه‌ی کسی را داشت که شاید هیچ‌وقت بیدار نمی‌شد. طبقه سوم، جایی که هوا سنگین‌تر و چراغ‌ها کم‌جان‌تر بودند، اسرار خودش را داشت. اتاق ۳۰۷، طبق گفته‌ی دفتر ثبت، خالی بود. اما از چهار شب پیش، صداهایی نامعلوم از آنجا شنیده می‌شد: صدای کشیده شدن آرام صندلی روی زمین، هر شب راس ساعت ۳:۰۱. شب پنجم، سکوت هتل شکسته شد. ساعت ۳:۰۰، نگهبان جوان، که دیگر نمی‌توانست کنجکاوی‌اش را سرکوب کند، از اتاق نگهبانی خارج شد. او از پله‌ها بالا رفت، جایی که صدا واضح‌تر و نزدیک‌تر می‌شد. وقتی به در اتاق ۳۰۷ رسید، صدا قطع نشد؛ بلکه به نظر رسید که از آن‌سوی در، به موازات قدم‌های خودش، کشیده می‌شود. با دستانی سرد، دستگیره را پایین داد. در باز شد. او با اتاق خالی روبرو شد. صندلی کنار میز بود، اما حس می‌کرد اتاق زیر نظر است. ناگهان، صدایی آرام اما شفاف، درست از پشت سرش، فضایی را که فکر می‌کرد خالی است، پُر کرد: «بالاخره اومدی.» نگهبان برگشت. راهروی تاریک و خالی بود. چراغ‌ها لحظه‌ای سوسو زدند و خاموش شدند. وقتی نگاهش دوباره به داخل اتاق ۳۰۷ افتاد، متوجه شد صندلی دیگر کنار میز نیست. حالا وسط اتاق قرار گرفته بود، رو به در، انگار منتظر کسی بود. و در آستانه در، ردّی از چیزی نمناک که به سمت راهرو کشیده شده بود، نمایان بود؛ ردّی که هیچ‌کس در راهروی خالی از آن عبور نکرده بود. درست در همان لحظه، دستگیره در اتاق خودش، در اتاق نگهبانی، آرام چرخید.

دوربین مداربسته وظیفه‌ی او بررسی تصاویر دوربین‌های مداربسته مجتمع مسکونی بود؛ کاری که معمولاً با خست‌کنندگی محض همراه بود. تا اینکه فیلم پارکینگ در ساعت ۲:۱۳ بامداد، روزی را برایش رقم زد که دیگر هیچ‌چیز عادی نبود. مردی لاغر، بی‌حرکت، وسط پارکینگ ایستاده بود و مستقیم به لنز دوربین نگاه می‌کرد. نکته‌ی عجیب، نه نگاه خیره‌ی او، بلکه حسِ مشاهده‌ی مستقیم از پشت لنز بود؛ انگار دوربین، چشمِ مرد بود و او، ناظرِ اصلی. با عقب بردن فیلم، مرد شروع به حرکت کرد. نه به سمت خروجی، بلکه مستقیم به سمت دوربین. قدم‌هایش آهسته و حساب‌شده بود، انگار از مسیری از پیش تعیین‌شده پیروی می‌کرد. تصویر، با نزدیک شدن او، شروع به لرزش کرد و ناگهان سیاه شد. در همان لحظه، صدای باز شدن آسانسور نگهبانی در اتاق او پیچید. سریع برگشت، اما راهرو خالی بود. وقتی دوباره به مانیتور نگاه کرد، دوربین پارکینگ دوباره فعال شده بود. این بار، مرد لاغر درست پشت دوربین ایستاده بود. سایه‌ای نامشخص روی زمین افتاده بود که شبیه نیمه‌ی گم‌شده‌ی یک بدن بود. روی تصویر، در میان نویز لحظه‌ای، کلمه‌ای پدیدار شد: «نگاه کن.» در اتاق نگهبانی، در آرام باز شد. صدایی آرام از بیرون گفت: «الان وقتشه، نه فردا.» مرد لاغر در تصویر، نه به سمت خروج، بلکه به سمت دوربین‌های مجتمع حرکت کرده بود. هدف او پارکینگ نبود؛ هدف، چشم‌های او بود.

صدای ضبط‌شده دستگاه ضبط صدا، وسیله‌ای برای ثبت حقایق بود، اما در اتاق دختر جوان، تبدیل به پنجره‌ای به حقیقتی کابوس‌وار شد. شب، دستگاه را روشن گذاشت و خوابید. فایل صبحگاهی، نه صدای محیط، بلکه پژواکی از وحشت بود. ساعت ۳:۴۰، زمزمه‌ای آرام آغاز شد، هماهنگ با ضربان نفس دختر در خواب: «اون بیدار می‌شه…» صدای قدم‌ها در اتاق پیچید، انگار کسی با همان اندازه‌ی گام‌های او، در اتاق راه می‌رفت. دختر، با اضطراب، فایل را عقب برد. صدای خودش را شنید؛ اما نه صدای خواب‌آلود، بلکه صدای لرزان از وحشت، که می‌پرسید: «کی اونجاست؟» بعد، زمزمه تکرار شد، این بار نزدیک‌تر و و واضح‌تر: «تو بیداری… فقط یادت نیست.» درک دختر در آن لحظه شکل گرفت: دستگاه، زمانِ واقعی را ضبط نمی‌کرد، بلکه زمانِ اجباری و گریزناپذیر را. چراغ قرمز ضبط، که باید خاموش می‌بود، همچنان روشن بود. و درست وقتی هدفون را برداشت، زمزمه‌ای سرد، درست کنار گوشش، نجوا کرد: «ادامه بدی، تموم می‌شه…»

خانه جدید خانه‌ی قدیمی، با قیمتی وسوسه‌انگیز، سایه‌ای را با خود به ارمغان آورده بود. صاحب قبلی، ناپدید شده بود، پرونده بسته شده بود، اما دیوارها حرف می‌زدند. شب اول، لکه‌های نمناک و خشک‌شده‌ای روی کف اتاق خواب پیدا شد. شب سوم، صدای تق‌تق منظمی از دیوار شروع شد: سه ضربه، مکث، سه ضربه. پاسخی که هر بار با تأخیری کوتاه، اما دقیق، از سمت دیگر دیوار شنیده می‌شد. مرد جوان، عصبی و کنجکاو، الگوی ضربه‌ها را روی دیوار تکرار کرد. سکوتی مرگبار حکم‌فرما شد. سپس، صدای کشیده شدن چیزی نرم روی گچ، نزدیک‌تر و نزدیک‌تر آمد. وقتی در اتاق را باز کرد، راهرو خالی بود. اما دیوار، همان دیوار، حالا یک شکاف باریک داشت که انگار از داخل فشار داده شده بود. صدایی خشن و نزدیک از پشت دیوار نجوا کرد: «جواب دادی… حالا نوبت توئه.» در همان لحظه، چراغ راهرو خاموش شد و تاریکی، فضای خانه را بلعید.

عکس قدیمی آلبوم عکس قدیمی، پنجره‌ای به گذشته بود؛ گذشته‌ای که سایه‌هایی نامعلوم در خود داشت. مردی بلندقد، در عکس‌ها، آرام آرام نزدیک‌تر می‌شد. نگاهش، اگرچه محو، اما حسِ مشاهده‌ی مداوم را القا می‌کرد. در آخرین عکس، او دقیقاً پشت سر عکاس ایستاده بود، آن‌قدر نزدیک که صورتش کادر را پر کرده بود. پس از بستن آلبوم، صدایی شبیه ورق خوردن، از درون اتاق بلند شد. دیوار روبه‌رو، با ظاهری عجیب، شروع به تغییر کرد. کاغذ دیواری پاره شد و تصویر تازه‌ای از آن بیرون زد؛ نه یک عکس، بلکه تصویری زنده و متحرک. خانواده‌ای که در عکس‌های آلبوم دیده بود، حالا در قاب جدیدی ظاهر شدند. اما تفاوت وحشتناک بود: مرد بلندقد، دیگر پشت سر عکاس نبود. او روی صندلی اتاق نشسته بود، دقیقاً روبروی دیوار… و مستقیم به پسر نگاه می‌کرد.

لایک کردی؟ 😍

آفرین لایک کردی🌹