انتخاب میان خوب و بد : گناه نخستین تاکوپی

درود! در این پست نگاهی به زمینه های روانشناسی انیمه گناه نخستین تاکوپی می اندازیم و اون رو تحلیل میکنیم. و راستی! این پست حاوی اسپویل های ریز و درشتی از داستان انیمه است!

- شروع فریبنده. اول انیمه با نشاط و انرژی مثبت شروع میشود، اما به محض ادامه روند داستانی و حتی تمام کردن قسمت اول متوجه میشوید که این انیمه در درون خود چه راز هایی را پنهان کرده است. داستان از این قرار است که تاکوپی، فرازمینی سیاره خوشحالی به زمین می آید و با یک دختر افسرده کلاس چهارمی به نام شیسوکا کوزه آشنا می شود...

- سعی در خوشحال کردن. وقتی می خواهید انسانی که دوستش دارید از ته دل بخندد و خوشحال شود چه کار هایی انجام می دهید؟ مشخص است، با کادو دادن، شوخی کردن، تشکر و... او را خوشحال می کنید، گاهی اوقات حتی دوستتان خوشحال هم نمیشود! اما روزی دوست خود را میبینید که ژولیده و ناراحت به ملاقاتتان آمده، با دوست یا بهتر است بگوییم همکلاسی دشمن خود دعوا کرده است؛ شما برای خوشحال کردن و کمک به او وسیله ای را به دوستتان می دهید تا بتواند با دوستش آشتی کند. اما اگر تنها کسی که شما او را میشناسید و با او دوست هستید خودش را از دنیا محو کند چه؟!...

آنگاه می فهمید که هر کاری کرده اید کمکی به او نبوده است، سعی داشتید او را خوشحال کنید، نه؟ اما موفق نشدید.. حالا دوست شما تنها، فقیر و افسرده باشد چه؟ کسی به او توجهی نکرده باشد چه؟ پدر و مادر نداشته باشد چه؟ فقط شما و شما.. آنگاه آرزو میکنید که ای کاش وسیله را به دوستتان نمیدادید یا حداقل زمان به عقب برمیگشت؛ آخر میدانید؟ انسان بی رحم است، اما اگر شما یه اختاپوس آدم فضایی نرم و کوچولو باشید که قلبی بزرگ دارد و همیشه خوشحال است چه؟...

بر فرض که بتوانید به گذشته برگردید و مانع رفتن دوستتان شوید؛ دستکاری در زمان؟ محو کردن انسانی از روی زمین آن هم از عمد؟ و کلی اتفاقات افتضاح دیگر که فقط شرایط را بدتر می کند.. خرد شدن اعتماد به نفس، افسردگی، عذاب وجدان، پارانویا، دوگانگی شخصیتی، انتخاب میان وجدان و دوست، شکستن قوانین، طرد شدن. این ها تمام چیزی بود که یک آدم فضایی کوچولو تجربه کرد؛ روند پنهان درد.

- غم بزرگ برای سنی کوچک. اشتباهات فاجعه بار؟ گرفتن زندگی از فردی؟ زجر کشیدن؟ طرد شدن؟ مسخره شدن توسط دیگران؟ فقر؟ درد تمام چیزی بود که شیسوکا را تبدیل به فردی بی رحم کرد که میخواست جان را از تمام افرادی که درد های او را بیشتر کردند بگیرد؛ دریغ از اینکه آتش را با آتش خاموش نمیکنند... شاید اولین فرد، مارینا بود. کسی که به اندازه شیسوکا درد کشید اما همه او را شاد و سلامت می دیدند اما از درون پر غبارش خبر نداشتند، شاید ماسک اذیت کردن دیگران و شادی اش، فقط یک ماسک ساده بود؟! در این میان فردی برخاست برای کمک به فردی که دوستش داشت.

در این میان، فریادی برخاست. خودش بی نقص نبود اما خواست بی نقص باشد، کسی به او اعتماد نمی کرد. اما دوست داشتن، کاری کرد که او دست به کار هایی بزند که حتی در خواب نیز نمیدید.. استرس تحصیلی، کمالگرایی، احساس عذاب وجدان بیش از حد، بی اعتمادی، ترس از طرد شدن، ترس از رها شدن، ترس از تنهایی.. آیا در این میان کسی او را درک می کرد؟ شاید. در فشاری قرار گرفت که نشان نمیداد، شاید، نائوکی قهرمانی بود که از درون نابود شد با اینکه مقصر نبود..

- گناه. فداکاری. واژه ای که خیلی ها به زبان می آورند اما عمل نمیکنند. کی فکرش را می کرد که یک موجود کوچولوی خنگ از نقطه مصترک احساسات دو انسان استفاده کند تا آنان را به یکدیگر متصل کند، انسان های دشمن درد کشیده ای که هیچ کدام حاضر نبودند آتش را با آب خاموش کنند.. میدانید؟ انسان بی رحم است که اگر دردی داشته باشد آن را به دیگران نیز می دهد. همین نقطه ریز، همین اشتراک کوچک را گناهکار ترین دید، خودش را فدا کرد تا کسی آسیب نبیند، از دست دادن هم نوعان و خانواده خود را پذیرفت. و این، یعنی فداکاری واقعی. شاید واژه دوست داشتن، عذاب وجدان، ترس و هزاران چیز دیگر که درد را نشان می دهند، حتی برای شاد ترین غیر انسان ها نیز دردناک بود... او؛ گناهکار ترین فداکار بود. و از او یک جمله ماند : " مارینا و شیسوکا جونم، امیدوارم که بتونید باهمدیگه بزرگ بشید و همیشه لبخند بزنید." شاید، پذیرفتن درد تنها راه نبود، گاهی اوقات باید درد را حذف کرد. که دشمنی را به دوستی عمیقی تبدیل کرد که تا ابد خاطرا اش در ذهن کسی نماند، اما با نشانه های او، انسان ها، خاطرات ریزی از او را به یاد بیاورند :)